Kıraat ve Şafiî mezhebi fıkıh âlimi, hatip ve kadı. İsmi Muhammed bin Ahmed bin Abdülhâlık bin Ali bin Salim bin Mekkî'dir. Mısrî nisbet edilip Takıyyüddin lakabı verildi. 636 (m. 1238)'de doğdu. 725 (m. 1325)'te Kahire'de vefat edip Karafe Kabristanı'na defnedildi.
Küçük yaşta temel din bilgilerini öğrenip Kur'an-ı Kerim kıraatini talim etti. Busayrî'nin talebelerinden, Reşid Attar'dan, Radî ibni Burhan'dan kıraat ilmini öğrendi. Kemal Darir'in huzurunda, Kur'an-ı Kerim ve Şatıbî'nin kıraate dair kasidesini okudu. Kemal bin Faris ve Takıyyüddin Naşirî'den de ilim tahsil etti.
Zamanının en ileri gelen kıraat âlimi oldu. Diğer ilimlerde de söz sahibiydi. Çeşitli rivayetlerdeki kıraatleri bilmekte çok ileriydi. İslam memleketlerinden talebeler akın akın ondan kıraat ilmi öğrenmeye gelirlerdi. Taybersiyye ve Şerefiyye gibi Mısır medreselerinde dersler verdi. Hatiplik ve kadılık yaptı. İnsanlara, Kur'an-ı Kerim'i değişik rivayetlere göre okuyup öğretti. Pek çok talebe yetiştirdi. Talebelerinden; Ebu Hayyan, Şeyh Esirüddin ve Şifaü's-sikam adlı eseriyle İbn-i Teymiyye gibi sapıkları rezil eden Takıyyüddin Ali bin Abdülkafî Sübkî meşhurdur.
İbnü's-Saiğ'in kadılığı esnasında, Antep'te Şeyhü'ş-şüyuh isminde bir kimse ortaya çıkıp insanları doğru yoldan saptırmaya kalkıştı. O sapık kimsenin iddiası; “Ben bu zamana kadar hiç evlenmedim. Kadınlara karşı çok sabırlıyım. (Hâşâ!) Resulullah'ın kadınlara karşı sabrı azdı.” şeklinde idi. Bir talebesi de ona inandı. Halbuki bu sözünde Resulullah'a hakaret vardı. Onun bu sapık sözlerini, kadı şahitlendirip muhakeme etti. Durum sultana bildirildi. Tekrar muhakeme edildi.
Dört mezhepten dört kadı bir araya gelip o sapık kimsenin bu sözünden ve diğer hâllerinden kâfir olduğuna, Müslümanları saptırdığına hükmedip katlinin vacip olduğunu bildirdiler. Aynı şeylere inanıp onun sapık fikirlerini yaymaya çalışan talebesi ile birlikte katledildiler. Bu sapıkların katline fetva veren dört kadı; Şihabeddin Malikî, Nasireddin Adim Hanefî, Takıyyüddin İbnü's-Saiğ Şafiî ve İzzeddin Dımaşkî Hanbelî adlarındaki zamanın en meşhur dört âlimiydi.
İbnü's-Saiğ'in hutbelerini ihtiva eden Hutab adlı bir eseri vardır.
