Fıkıh, lügat, tefsir ve nahiv âlimi. Künyesi Ebü'l-Kasım olup ismi Abdurrahman bin Muhammed bin Abdülaziz bin Süleyman el-Cehmî el-Kusî el-Hanefî'dir. El-Lahmî diye de tanınır. 555 (m. 1160) yılında, Kus adlı bölgede dünyaya geldi. Hanefî mezhebinin büyük fakihlerinden olan Lahmî, zamanının büyük âlimlerinden ilim tahsil etti. Hayatı Kahire'de geçti ve pek değerli eserler yazdı. Ölünceye kadar ders vermekle meşgul oldu. 643 (m. 1246) yılında Kahire'de vefat etti ve Mukattam bölgesine defnedildi.
Lahmî; Allame Ebu Muhammed Abdullah bin Berrî, Ebü'l-Feth Mahmud bin Ahmed es-Sabunî, Ebü'l-Muzaffer, Abdülhâlık ibni Firuz el-Cevherî, Ebü'l-Ganaim, Ebu Muhammed Kasım bin Ali ed-Dımaşkî, Ebü't-Tahir İsmail bin Salih bin Yasin'den ilim öğrendi. Ondan ise; İmam Ebu Abdullah Muhammed bin Abdülmün'im el-Harranî ilim öğrenip hadis-i şerif rivayetinde bulundu.
Meşhur ed-Dimyatî, bu âlim hakkında; “Abdurrahman bin Muhammed Lahmî, faziletli bir Hanefî fıkıh âlimi ve şair idi. Ders okuttu ve münazara yaptı. Uzun ömürlü oldu. Ders okuttuğu yer Hanefiyye Medresesi idi.” demektedir.
Çok eser yazdı ise de bilinen ve günümüze ulaşan eseri Hadaiku'l-ezhar fî Mesariki'l-envar'dır.
