Cenneti istemek gerek

"Cenneti istemem; Allahı görmek isterim." demek caiz değildir. Çünkü Allahü teâlâ, cenneti cenneti beğenmekte ve onu övmektedir. Övülen, beğenilen cenneti, istememek, Allahü teâlânın beğendiğini beğenmemek, isteyin dediği şeyi istememek olur.

İmam-ı Rabbanî hazretleri buyuruyor ki:

Allahü teâlâyı istemek ve sevmek, ahireti istemek ve sevmektir. Çünkü Allahü teâlâya kavuşmak, ahirette vaad edilmiştir ve Allahü teâlânın kulundan rızası, ahirette belli olacaktır. Hak teâlâ, ahireti sever. Beğenilenden yüz çevirmek, Allahü teâlânın davet etmesine ve beğenmesine karşı gelmektir. Yunus suresinin 25. ayetinde (Allahü teâlâ, Dar-üs-selama [cennete] çağırıyor) buyurmaktadır. Allahü teâlâ, ahirete çağırmaktadır. Ahiretten yüz çevirmek, Hak teâlâya karşı gelmek olur.

Yunus Emre diyor ki: Cennet cennet dedikleri, birkaç köşkle, birkaç huri İsteyene ver onları, bana seni gerek seni.

Evliya sözlerini tevil Yunus Emre gibi Hak aşıklarının, vahdet-i vücuda mensup evliyanın sözleri ancak teville anlaşılır. Böyle sözleri tasavvuf sarhoşu bir velî söylerse, o zaman tevil edilir.

Yunus Emre bu sözleriyle, (Ben elbette cenneti isterim, fakat cenneti istemem, cennete gitmek niyetiyle değil, sırf senin rızana kavuşmak arzusu ile istiyorum) demek istiyor. Burada tecahülü arif (bilmez görünme sanatı da) yoktur. Nasıl olsa Allah cennetten görülecek, Allahı istemekle cenneti de isterim demek değildir. Vecd ve hâl sahipleri, tasavvuf sarhoşluğu ile şuurlarını kaybettikleri zaman, sözlerinde ve işlerinde mazur olurlar. Hallac-ı Mansur''un enel Hak demesi de böyledir.

Her şeyi güzel görmek Büyükler, Cenneti, Allahü teâlânın razı olduğu yer olduğundan ve Cenneti istiyenleri sevdiği için, isterler. Cehennemden sakınmaları da, Allahü teâlânın gazab ettiği yer olduğu içindir. Yoksa, Cenneti istemeleri, nefislerine tatlı geldiği için değildir. Cehennemden kaçınmaları, orada azab ve sıkıntı olduğu için değildir. Çünkü bu büyükler, sevgilinin yaptığı her şeyi güzel görür. Bunları kendilerinin, matlubu, maksadı bilirler. Yunus Emre aynı şiirinde diyor ki: Aşkın ile yanıyorum, bana seni gerek seni. Adını hep anıyorum, bana seni gerek seni. Ne varlığa sevinirim, ne yokluğa yerinirim Aşkın ile avunurum bana seni gerek seni. Aşkın âşığı öldürür, aşk denizine daldırır Arananı buldurur, bana seni gerek seni. Aşkın şarabından içem, Mecnun olup dağa düşem, Sensin benim hep endişem, bana seni gerek seni. Aşıklara Mevla gerek, Mecnunlara Leyla gerek,

Sofulara cennet gerek, bana seni gerek seni. Eğer beni öldürseler, külüm göğe savursalar, Toprağım yine çağıra bana seni gerek seni. Yunus Emre benim adım, gün geçtikçe artar odum İki cihanda maksudum bana seni gerek seni.