Dile sahip olmak

Uzuvlarımızdan en çok isyan edeni dildir. Kolaylıkla istediği tarafa gider. Hadis-i şerifte buyuruldu ki: (Her sabah, bütün uzuvlar, yalvararak dile derler ki: Bizim hakkımızı gözetmekte, Allahtan kork, kötü söz söyleme, bizi ateşte yakma! Bizim dine uyup uymamamız senin sebebinledir. Sen doğru olursan biz de doğru oluruz. Sen eğri olursan biz de eğri oluruz.)

Hz. Lokman''a (Bu makama nasıl yükseldin?) derler. O da (Doğru konuşmak, emanete riayet etmek ve faydasız sözleri terk etmekle) diye cevap verir. Hikmet ehli buyuruyor ki: Bir kimsenin cahil olduğunun alameti şunlardır: Canlı cansız her şeye kızar. Sır saklayamaz. Parasını yerli yerince harcayamaz. Herkese güvenir. Dostunu düşmanını ayıramaz. Kötü kimselerle arkadaşlık eder. Dil yırtıcı bir hayvan gibidir, serbest bırakılırsa sahibini parçalar. Sükut eden, hataya düşmekten, yalandan, dedikodudan, söz taşımaktan, kendini övmekten, boş konuşmaktan ve daha birçok dil afetlerinden kurtulur. Çok konuşanın dili sürçer, kalbi kararır. Kalbi kararan da, hata üstüne hata yapar ve kalb kırar da farkında bile olmaz. Diline sahip olan, dinini korur. Çok konuşan hata eder. Eshab-ı kiram hep hayır konuştukları hâlde, yanlış konuşmak için değil, belki boş bir söz söyleriz diye sükut ederlerdi. Hz. Ebu Bekir, ağzına taş koyar, (Başa gelen bütün felaketler bundandır) buyururdu. Allahü teâlâ boş konuşanları sevmez. Boş konuşmak böyle olunca, zararlı konuşmanın felaketini düşünmelidir! Dile sahip olmak, az konuşmak dinimizin emridir. Kur''an-ı kerimde mealen buyuruldu ki: (Sadaka vermek, iyiliği emretmek ve insanların arasını bulmak hariç, konuşmakta, fısıldaşmakta hayır yoktur.) [Nisa 114] Dile sahip olmakla ilgili hadis-i şeriflerden bazıları da şöyle: (Dilini tutan kurtulur.)

(Susmak, hikmettir; fakat susan azdır.) (Mümin önce düşünür, sonra konuşur. Münafık, düşünmeden konuşur.) (Çok konuşan çok yanılır.)

(En zararlı şey, çok konuşmaktır.) (Dilini tutmayan kimse, tam imana kavuşamaz.)

(Çok konuşmak kalbi karartır. Kalbi kararan da Allah''tan uzaklaşır.) (Emr-i maruf ve zikir hariç, her söz, kişinin zararınadır.)

(İnsanın hatalarının, kusurlarının çoğu dilindendir.)

(Midesini, ırzını ve dilini koruyan, bütün kötülüklerden korunmuş olur.)

(Kalbi doğru olmayanın imanı, dili doğru olmayanın kalbi doğru olmaz.)

(Kalbi diline, dili kalbine, işi sözüne uymayan mümin olamaz.)