Kaydet
|
İnsan hata yapar. Bazen düşünmeden konuşur, yanlış bir karar verir veya doğru bildiği bir şeyin aslında yanlış olduğunu zamanla fark eder. Bunların hepsi insana mahsustur. Asıl mesele çoğu zaman hata yapmak değil; yaptığı hata kendisine gösterildiği hâlde onu kabul edememektir.
İnsanın kendi yanlışıyla yüzleşmesi kolay değildir. Çünkü “Evet, burada ben hata yaptım” diyebilmek, nefsini bir kenara bırakmayı ve kendisine karşı dürüst olmayı gerektirir. Bu yüzden insan bazen yanlışını anlatırken bile kendisini haklı çıkarmaya çalışır. Karşısındaki kişi farklı bir açıdan bakıp “burada bir yanlışın var” dediğinde ise hemen savunmaya geçer.
Oysa söylenen her söz bizi suçlamak için değildir. İnsan, kendi hikâyesinin içinde olduğu için bazı yanlışlarını göremeyebilir. Dışarıdan bakan bir göz, onun fark edemediği bir noktayı daha açık görebilir. Böyle bir ikazı, kırıcı olmadığı müddetçe, saldırı değil; kendimizi görme fırsatı olarak değerlendirmek gerekir.
Belki de insanın en büyük yanılgısı, her zaman haklı olduğuna inanmasıdır. Yanlış karar vermek bir anlık yanılgı olabilir; fakat hatası gösterildiği hâlde aynı noktada ısrar etmek artık bir tercihtir. Hata insanı küçültmez; hatayı savunmak ve ondan ders almamak insanın gelişmesine mâni olur.
İnsanı büyüten, hiç hata yapmaması değil; hatasıyla karşılaştığında “burada yanılmışım, bunu yanlış yapmışım; senin baktığın açıdan düşünmemişim” diyebilmesidir. Bunlar söylenmesi zor, fakat insanı olgunlaştıran cümlelerdir.
Kendini haklı çıkarmaya çalışmak insanı değiştirmez; hatasını kabul etmek ise ona yeni bir yol açar. Gerçek olgunluk, hiç yanılmamak değil; yanıldığında hatasını savunmak yerine ondan ders alabilmektir.
Rabia Sümeyye D.B.
ŞİİR
Kör adam
Bir gün, bir cuma vakti, kör, sağır, dilsiz biri,
Gözünden dökülürken yaşları iri iri,
Bir isyan rüzgârına kapılmış gafletinden,
Şüpheye düşmüş sanki Hakk’ın merhametinden.
“Ey yüceler yücesi, duyar mısın sesimi?
Ben de görmek isterim aynadaki cismimi.
İşitsin kulaklarım, duysun cümle âlemi,
Konuşan bir dil eyle, bitir bende elemi.”
Yalvarıp yakarırken böylece saatlerce,
Birden kayboluvermiş gözünde kara perde.
Şaşkınlıktan o anda: “ne oldu bana?” demiş,
Anlamış ki sonunda gönlü murada ermiş.
Sağa sola bakınıp yürürken yavaş yavaş,
Görmüş ki insanlarda hep hüzün, hep bir telaş.
Masmavi gökyüzünün, yemyeşil yeryüzünün,
Farkında değillermiş baharının, güzünün.
Dili bir açılmış ki dokuz köyden kovulmuş,
Doğruyu söyledikçe onuncuda da dövülmüş.
Dilini tutamamış, ne kadar istese de,
Gözleri görüyormuş, kapatayım dese de.
Anlamamış kulları, neden imiş bu kavga,
Hırsızlıkta çok geri kalmışmış karakarga.
Sevmeyi unutmuşlar, adı kalmış dillerde,
Para, mal, mülk sevdası yer etmiş gönüllerde.
Sanki başka âleme açılmışmış gözleri,
Taşa dönmüş kalplere işlemezmiş sözleri.
Tekrar açmış elini, cumayı beklememiş,
Bin pişmanlık içinde dileğini söylemiş:
“Ey yerleri, gökleri yaratan yüce Rabbim,
Sana isyan eyledim, günahım çoktur benim.
Pişman olan bu kulunu affet yüce Allah’ım,
Karanlık dünyadayım, dinmez feryadım, ahım.
Kendi dünyam güzeldi, renkleri görüyordum,
Bu zindanın içinde sefamı sürüyordum.
Şimdi ise dileğim, kara perdemi bahşet,
Gördüklerim üç günde vahşet üstüne vahşet.
Bir de asi dilime istiyorum bir kilit,
Açılsın bir kerecik, ölüm geldiği vakit.
‘Lâ ilâhe illallah’ diyerek can vereyim,
Senin rızanı alıp muradıma ereyim.”
Eline bastonunu alıvermiş tekrardan,
Gözlerini kapatıp geçmiş eski yollardan…
Selman Devecioğlu
DUYGU DAMLASI
CÖMERTLİK: Cömertlik; insanın, sahip olduğu imkânlardan, muhtaçlara meşru ölçüler dâhilinde ve Allah rızasından başka hiçbir gaye gütmeden, ihsan ve yardımda bulunmasını sağlayan üstün bir ahlak kuralıdır. Cömertlik, ruhun bir melekesidir.
İnsanları, muhtaç olanlara vermeye, ihsanda bulunmaya sevk eder. Bu duyguya sahip kişi, bireysel ve sosyal alanda gerekli olan her şeye yardım eder. Hiçbir zorlama olmadan ihsanda bulunmayı can ve gönülden ister. Cömertler “rızkı veren Allah'tır.” düşüncesi ile hareket ettiklerinden kalpleri de temizdir. Allah'ın kendilerine ihsan ve kereminden verdiğine ve bunlarda da muhtaçların hakkı olduğuna inanırlar. Kendi haklarını herkese helal ederler. Kendi hakkını yiyenleri affederler. Hatta kendi ihtiyaçlarını düşünmeden başkasının ihtiyaçlarını gidermeye çalışırlar. [Murat Şahinbaş]
