Ekranda ararım seni! | Sinemada bu hafta

Sadece ekranlar üzerinde geçen gerilim filmi “Kayıp”, genç bir kızın annesini arayışını merkezine alan sıra dışı sinema tecrübesi sunuyor.

Kaydet

MURAT ÖZTEKİN'İN HABERİ - Dijital dünyadan çıkamadığımız bugünlerde, hayatı farklı aplikasyonlarla ekranlar üzerinden yaşıyor gibiyiz. Bu acı hapsoluşumuz, sinemada farklı anlatım tekniklerine de ilham kaynağı oluyor; sadece ekranlar üzerinden çekilen ve işlenen filmler gibi…

Bu şekilde çekilen “Kayıp Aranıyor”, bir babanın bilgisayar üzerinden kızını bulma çabasını merkezine alıyordu. Aynı yapımcılar tarafından meydana getirilen “Kayıp” (Missing) ise genç bir kızın tatilde kaybolan annesini bulma çabasını işliyor. Yönetmenliğini bu defa iki genç sinemacı olan Will Merrick ve Nick Johnson’ın yaptığı eserde; Storm Reid, Joaquim de Almeida, Ken Leung, Amy Landecker, Daniel Henney ve Nia Long gibi oyuncular rol alıyor.

Ekranda ararım seni! | Sinemada bu hafta

Çeşitli ekranlar üzerinden hikâyenin anlatıldığı filmdeki genç kız June karakterini, ABD’li Storm Reid canlandırıyor.

LAPTOP DEDEKTİFLİĞİ

Eserin hemen başında bir laptopta açılan eski videolarla June adlı yetim kızın ölen babasıyla olan hisli anlarını seyrediyoruz. Sonra annesi Grace ve yeni müstakbel eşi Kevin ile yine laptop kamerası ve FaceTime üzerinden tanışıyoruz. Derken çift, Kolombiya’ya seyahate çıkıyor ve kendilerini dönüşte havalimanından almaları için June’a tembihte bulunuyorlar. Ancak genç kız, serbestçe geçirdiği birkaç günden sonra havalimanına gittiğinde annesini bulamıyor. Kaybolduklarını anlayan June, yetkililere ulaşıp dijital dedektiflik yaparak annesini bulmaya çalışıyor. Bu esnada kayıp annesi, ABD’nin ülke gündeminden düşmeyen bir meseleye de dönüşüyor…

SIRA DIŞI BİR SEYİR TECRÜBESİ

“Kayıp”, ekran üzerinden ilerleyen pek çok filme kıyasla daha yenilikçi şekilde çekilmiş, sıra dışı seyir tecrübesi sunan bir eser. Kâh webcam araması üzerinden, kâh Twitter ve Snapchat görüntüsü üzerinden ilerliyor. Bunların yetmediği yerlerde güvenlik kameralarının görüntüleri üzerinden hikâye akıyor. Yetmiyor haber kanallarının görüntüleri devreye giriyor…

Tercih edilen bu “ekranlı sinematografi”, esere oldukça dinamik ve enteresan bir yapı kazandırıyor. Tabii aynı sebeple bazen anlatım sınırlanabiliyor ama bunlar bir şekilde aşılıyor. Ne de olsa artık her tarafımız kamera ve ekranlarla çevrili!

Tabii, film kameralarla ve Google gibi dijital hesaplarımızla mahremiyetimizden ne kadar büyük tavizler verdiğimizi de bütün çıplaklığıyla ortaya koyuyor.

Çok katmanlı ve bol sürprizli şekilde genç nesil hedef kitle seçilerek dizayn edilmiş eserde ne yazık ki kapalı kartlar çabuk açılıyor ve yeterince güçlü olmayan senaryo ara ara dağılıp karmaşıklaşabiliyor. Böylece seyirciyi durmadan sürükleyen ama yeterince tesir edemeyen bir eser oluşuyor.

İşin alt metinlerinde ise -tıpkı korku janrındaki son filmlerde gördüğümüz gibi- feminist saiklerle oluşturulmuş abartılı unsurlara sahip “eril şiddet” eleştirisi var.

Evet, “Kayıp” yine de tamamen kaybolmuş bir eser değil! Negatif alt metinlerine rağmen, kendi paradigması içerisinde başarılı…. Tahmini pek mümkün olmayan sürprizleriyle seyircisini eğlendirmeye namzet! Yine de “gerçek” bir filmin yerini tutacak değil.