"Ey Ehl-i Beytim!"

Hazret-i Ebu Hureyre (radıyallahü anh) şöyle anlatır:

"Hasan'ı ne zaman görsem gayriihtiyari gözlerim yaşla dolar.

Çok iyi hatırlıyorum.

Seneler önceydi.

Resulullah (aleyhisselam) Onu kucağına aldı. Efendimizin Mübarek sakallarıyla oynardı.

Henüz pek küçüktü.

Ona sevgiyle baktı.

Ve bütün kalbiyle:

'Yâ Rabbî! Ben bunu çok seviyorum. Sen de sev, Onu sevenleri de sev' buyurdu."

? ? ?

Rivayet edilir ki:

"Bir gün de Hazret-i Hasan ile Hazret-i Hüseyin'i kastederek:

'Allah'ım! Ben bu ikisini seviyorum. Sen de bunları sev. Onları sevmeyenleri sen de sevme' diye dua etti."

? ? ?

Yine o anlatıyor:

"İyi hatırlıyorum. Peygamberimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), Hazret-i Hasan, Hazret-i Hüseyin, Hazret-i Fatıma ve Hazret-i Ali'yi (radıyallahü anhüm) bir örtü içine alıp, Ahzab suresi otuz üçüncü âyet-i kerimesini okudu.

Onlara sevgiyle baktı.

Sonra ellerini kaldırıp:

'Ey Allah'ım! Benim Ehl-i beytim bunlardır' dedi.

Ve onlara döndü.

Muhabbetle bakıp:

'Ey Ehl-i Beytim! Allahü teâlâ sizlerden her kusur ve kirleri gidermek istiyor ve sizi tam bir taharetle temizlemek irade ediyor' buyurdu."