Babalık zordur

Kim yazmıştı o "Hayattan Zevk Almanın Yolları"nı? "Baba"yı ne güzel anlatıyordu... Hani, gecenin bir yarısı uyuyan oğlunun odasına gizlice girip, uyanıkken söyleyemediklerini oğluna fısıldayan babayı? "Bugün sen beni sevgiyle öptün, ben ise küçük bir şey için çatık kaşla seni uyardım. Şimdi sen beni duymuyorsun ama, yarın gerçek bir baba olacağım oğlum. Seninle oyun oynayacağım. Ben senden çok şey bekledim. Oysa sen daha çocuksun" diyen babayı?  Babalık zordur. Kucağınızda büyüttüğünüz çocuk, belli bir yaşa geldi mi, -kalbinizdeki sevgi değişmez ama- davranışlar değişir. Çocuğunuz delikanlılığa doğru yelken açmışsa, hayat aranıza "mesafe" koyar.  Baba, bütün bunları, oğluyla kendisi arasında "elçilik" eden eşinin şu sözleri sonrasında düşündü:

- "Galiba babam beni sevmiyor anne" dedi bana, düşünebiliyor musun? "Haksızlık etme oğlum, nereden çıkarıyorsun bunu?" diye sorduğumda, ilginç bir soru sordu: "Sence babam bana ne kadar zamandır ismimi söyleyerek hitap etmiyor?"

Suçu yüzüne vurulmuş gibi asık bir suratla yine uzun süre sessiz kaldı baba... Sonra:

- Ona birşey söyleme. Bunu ben düzeltmeye çalışacağım, dedi.

Bürosundaki bilgisayar ekranında ve masasının üstünde oğlunun resmi olduğunu söyleyemedi... cep telefonunun, bilgisayarının, bir sürü mail dosyasının, internette üye olduğu çeşitli sitelerin... hepsinin giriş şifrelerinde oğlunun ismini kullandığını, günün her saatinde bütün bu enstrümanları kulanırken oğlunun ismini defalarca yazdığını da...