İdman bile değil

Hani bazı maçlar vardır; oynansa da olur, oynanmasa da olur cinsinden... Dün akşamki bu sezonun FORTİS Kupası maçlarından biri puantajdaki durum sebebiyle iki takıma da resmi oyunlar öncesi resmi bir idman denebilirdi. Ama o efor harcamasını, o ciddiyeti, o resmiyeti göremedik.

Özellikle F.Bahçe cephesinde rakip yarım metre yakına yaklaşsa "Aman haaa" yakınmaları vardı. Büyükşehir Belediyespor''da bir centilmenlik sergilemesinde bulunmak adına Tayfun''un etrafında pas gırgırına başvurdu. F.Bahçe''de karşıda herşeye izin veren bir rakip de olsa Aurelio sanki büyük bir finalin sonunu oynarmışcasına belki de sahadaki yegane ciddi oyuncu olarak ortaya çıktı. Bu maçın F.Bahçe için bırakın bir Alkmaar provası olmasını hemen yakındaki Kayseri Erciyes oyunu için bile tartıya çıkarılamayacak bir hafif ter atma idi. Kezman''sız ucun, hadi yine de ciddi bir değerlendirme yapalım, Deivid''le sanki biraz daha sürat ve derinlik kazandığını gördük. Appiah yoktu ama öyle bir yumuşak rakibe karşı herhale oynasaydı canı da çok sıkılırdı. F.Bahçe''nin hemen burnunun dibindeki lig maçı öncesi eksiklikleri tabii sakatlığı söz konusu olmayan Appiah hariç pek de kara kara düşündürecek cinsten değil. Ama şu palavradan oyunun bence tabii ki önce F.Bahçe adına en dikkat çekici sıkıntısı kaleci Volkan''ın hâlâ ayakla sürekli hataya oynayışı idi. Önümüzdeki sezon Süper Lig''e çıkma sevdasındaki Abdullah Avcı''nın takımı ise şayet böyle pembe bulutlar üzerinde dolaşmayı ön plana alacaksa, yani realist olup savaş futbolu oynamayacaksa, ben şimdiden söyliyim: Ancak avcunu yalar.