O KADAR DA GÜVENME!
"İlk aşk hiç unutulmaz, ama mutlaka sona erer" derler. Delikanlı, onu gerçekten sevmişti... İlk ve "büyük aşkıydı" o... Öyle ki, gelecekte başka birileriyle birlikte olma fikri bile dehşet vericiydi, onu sevdiğinden beri... Onsuz zamanları kıskanıyordu. Onsuz bir gelecek düşünemiyordu.
Oysa kavga, aşıklar içindi! Ayrılığın, beraberlikler için olması gibi... Sudan bir kavga sebebiyle, yeni yıla ayrı giriyorlardı. Delikanlı, soğuk tatil beldesinin salaş otel odasından, "büyük aşkına" bir kart yazdı:
"Sevgili saplantım, Bir iyilik edip de beni kendimden kurtarabilir misin? Yoksa kendimi camdan atacağım. Gerçi şu an giriş kattayım ama... Seninle birlikte olmaktan daha kötü birşey var; sensiz olmak... Dön artık..."
İsim yazmaya gerek görmedi, "O, benim üslûbumu iyi tanır" diye düşünerek... Oysa yanılmıştı; "büyük aşkı" ona değil, kartı gönderdiğini sandığı bir başka eski erkek arkadaşına dönmüştü!
Kendisine bu beklenmedik piyango vuran eski erkek arkadaş, onun, "Zarif kart için teşekkür ederim" sözünden birşey anlamasa da çok mutluydu...
