"Hey gidi gençliğimin Lami Ağası"

muhterem bir insandı bir bilseniz... Yaşadığı beldeyi bırakın o civarda

adını duymayan yoktu. Yediden yetmişe herkes ondan söz ederken saygıda

kusur etmemeye dikkat ederdi. Ne zaman bir anlaşmazlık oldu gidip Lami

Ağa'dan yardım istenirdi. Herkes derdini Lami Ağa'ya anlatır o kime hak

verirse öteki de kabul ederdi.

Lami Ağa asla babasının oğlu olsa taraf tutmazdı... Yanlış var ise

yanlışından dönecek kadar erdem sahibiydi. Kendinden büyüklere saygıda

kusur etmezdi. Kadınlara değer verir, onlara kaba davranan her kim

olursa olsun karşısında dururdu...

gidip borcunu öder, ya da bir imece ile onun borcuna çözüm yoluna

giderdi... Düğünde evleneceklere kol kanat gererdi...

şimdilerde böyle ağalarımızın olmaması sebebiyle huzursuz ve

mutsuzuz, ne bileyim... Çevrede herkesin saygı duyacağı, herkesin

güveneceği herkesin sığınacağı yöresel bir beyin, bir ağanın bir efenin

olmaması ne üzüntü vericidir...

derler ya, "neydim ne oldum ne olacağım..." Lami Ağa'nın hanımı vefat

etmiş. Yıllar sonra Lami Ağa, evinde bir can şenliği olması dileğiyle

yeniden evlenmiş...

ziyaretine gideyim" dedim... O dağ gibi adam erimiş, yatağında bir kuru

dal gibi yatıyordu... Yüreğim sızladı o hâle... O beni tanımadı, çünkü çok

değişmiştim. Yıllar geçmişti aradan... Ben ise onun kurumuş ve elmacık

kemikleri çıkmış yanaklarının üzerinde duran kartal bakışları, feri

sönmüş olsa bile tanıdım...

hizmet etmek durumunda olan hanımının hâl ve hareketleri dikkatimi

çekti... Kadın yataktaki o aciz insana kerhen bakıyor, hatta belki biraz

ayıp olacak ama biraz tapalıyordu. Dayanamadım... Şeyh Edebali'nin

vasiyetini hatırladım. Diyordu ki:

sözümden bir şey anladı mı? Lami Ağa'ya ne oldu bilemiyorum. Ama

itibarlı iken böbürlenen veya itibarını kaybeden bir kimse

gördüğümde, Lami Ağa'nın heybetli günleriyle yataktaki o aciz günleri

gözlerimin önüne gelir...