Kaydet
|
Seyyid Ebül Vefâ hazretleri, bir gün bir köye uğramıştı.
Birisi, bu zata gelip;
“Efendim, benim babam şu anda çok hastadır. Ayağa kalkamıyor. Bir ziyaret etseniz” diye rica etti.
Büyük Velî kabul etti.
Vardı hastanın yanına.
Biraz konuşunca, bozuk bir itikada saplanmış olduğunu anladı.
Çok üzüldü!
Ve o kimseye;
“Hastalıktan şifa bulursan, bu bozuk itikattan dönecek misin?” diye sordu.
Adam da;
“Evet döneceğim” dedi.
Ebül Vefâ hazretleri iki rekât namaz kılıp, şifa için dua etti...
Sonra kolundan tutup;
“Haydi, Allah'ın izniyle kalk!” buyurdu.
Hiç hastalığı yokmuş gibi ayağa fırladı yaşlı adam...
Ebül Vefâ hazretleri;
“Az önceki sözünde durmazsan, bu hastalık tekrar gelir, haberin olsun” buyurdu.
Ve ayrılıp gitti...
Aradan birkaç sene geçti.
Yine aynı köyden geldiler.
Yine çağırdılar bu büyük zatı.
Zira adam sözünde durmamıştı.
Tekrar yakalanmıştı o hastalığa.
Ancak Ebül Vefâ hazretleri gitmedi bu defa.
Sordular ki:
“Niçin gelmiyorsunuz?”
Büyük Velî;
“Ben ona söylemiştim. Demek ki, o, kendi zararına razı olmuş. Böyleleri merhamete layık değildir. Velînin attığı ok, yayından çıkınca geri dönmez” buyurdu.
