Muslihiddin bin Alaüddin, 1575''te Edirne''de vefat etti. Bir günkü sohbetinde buyurdu ki: - Söz dinleyen kazanır. Nefsine uyan ziyan eder. Büyüklerimiz "Sor kurtul"buyurmuşlardır. Ve şöyle devam etti: Bir gün hocamla oturuyorduk. Bir ara, "Beni dinleyen rahat eder. Ama dinlemiyorlar"buyurdu. Üzülmüştüm. Sonra bana bakıp,
- "Ama sen lâf dinlersin" buyurdular.
O zaman sevindim.
Ve devam etti: - İşte kardeşlerim, bir iş yapacağınız zaman mutlaka büyüklere danışın. Ve nasıl söylerlerse öyle yapın. Siz kazanırsınız.
Çok sevinçliyim Bir gün de, cemaate bir müddet muhabbetle baktıktan sonra, - Şu anda çok sevinçliyim!
buyurdu. Cemaat, - Neden? diye sordular.
- Günahlarım affoldu da onun için, buyurdu. Anlayamamışlardı. - Nasıl yani? dediler. Buyurdu ki: - Bir mümin, bir müminin yüzüne sırf Allah için sevgiyle bakarsa, cenab-ı Hak onun bütün günahlarını affediyor.
Bunlar kimlerdir? Sonra şunu anlattı: Mahşerde, güneş iyice alçalacak. Herkes buram buram ter dökerken, bir grup insanlar Arş-ı âlâ altında, serin sular yanında gölgelenecekler. Mahşer halkı merak edip meleklere soracak: - Bunlar peygamber midir? - Hayır. - Evliya mıdır? - Hayır. - Ya kimdir bunlar? - Bunlar, ahir zaman ümmetinden olup, Allah için birbirini seven Müslümanlardır.
Ve şöyle bitirdi sözlerini: - Allah için olan sevgide "Birlik" vardır, "Bereket" vardır, "Kuvvet" vardır, "Başarı" vardır, "Her iyilik" vardır.

