Bir koku duyuyor musunuz mesela?

PKK Terör Örgütü''nü gündemden çıkarırsanız elbette güneydeki gelişmeleri de gözden ırakta tutarsınız. Polar''ın anketine göre Türkiye''nin en önemli sorunu ekonomi % 48, sonra irtica % 12.9; teröristbaşı''nın idam kararının uygulanmasını isteyenler ise % 49.5, beklesin diyenler % 43.9. Kuzey Irak''ta Celal Talabani''nin lideri olduğu Kürdistan Yurtsever Birliği''nin denetimindeki bölgelerde perşembe günü mahalli seçimler oldu. Evet yanlış duymadınız..resmen bir devlet yok gibi görünüyor, ama fiilen bir devlet meydana getirildi Kuzey Irak''ta. Üstelik Türkmenler''in ağırlıklı olduğu ve görmezlikten gelindiği bölgede. Mesut Barzani''nin Genel Başkanı olduğu Kürdistan Demokrat Partisi ile Talabani''nin arası yok. Dolayısıyla Barzani seçimlere katılmadı. Katılmayınca da 58 belediyeden 53''ünü Talabani''nin partisi kazandı. Kuzey Irak''ta, bölgede ciddi menfaatleri olan bazı ülkelerin teşvikiyle 1992 yılında Özerk Parlamento seçimleri yaptırıldı! Barzani''nin Demokrat Partisi bu seçime de katılmadı. Çünkü sözkonusu ülkeler daha çok Talabani''yle iş tutuyordu. Barzani örgütlü değildi. Nitekim bu seçim Barzani ve Talabani''nin arasını açtı.

Aradan sekiz yıl sonra şimdi de sözkonusu bölgede mahalli seçimler yapıldı ve Talabani''nin adayları 53 belediyeyi aldı. Geriye kalan 5 belediyeyi ise İslami birlik harekatı adayları kazandı. Seçime katılan öteki 11 parti hiçbir başarı gösteremedi. Bu biraz bizim 1946 seçimlerine benziyor. Kuzey Irak''ta yaşayan tabloyu, dolayısıyla hiç mi hiç yansıtmıyor. Özellikle de Türkmen nüfus yok sayılmış. Bölgeyi daha önce eşit biçimde paylaşan Talabani ve Barzani 1994''te vergi gelirlerinin dağılımı konusunda da anlaşamayınca her iki parti ayrı ayrı yönetimler ilan etmişti. Çatışmalar başladı ardından. Üç bin Kuzey Iraklı hayatını kaybetti. Türkmenler üzerinde de yoğun bir baskı başlatıldı. İmkanını bulan vatanından, yaşadığı topraklardan kaçtı. Zaten Talabani de bunu istiyordu. Türkmenler göç edince herşeyleri kendilerine kalacaktı. ABD devreye girdi. Arabuluculuk üslendi. Talabani ve Barzani Washington''da da anlaşamadılar. Burada da yine Türkmenler göz ardı edilmişti. Ah mazlum millet, ah mağdur Türkmenler. ABD''nin amacı, Saddam rejimine karşı Bağdat Yönetimini devirme planının uygulanmasıydı. Oysa her iki Kürt lider Bağdat ile iyi ilişkiler içindeydi. Nitekim Talabani seçim sonrası Fransız Haber Ajansı''na verdiği demeçte, Irak''ta demokratik bir değişimin gerektiğine inandığını, ama rejimin devrilmesi için çalışmadıklarını duyuruyordu. Ve ekliyordu: -Bağdat ile Kuzey Irak arasındaki ilişkileri koparmak yerine merkezi yönetimle ekonomik, ticari ve kültürel ilişkileri geliştirmekten yanayız. Türkmenler''e zaten Saddam Rejimi hayat hakkı tanımıyordu. Şimdi bu zulüm katlanarak uygulamaya geçiyordu.

SESSİZ ÇIĞLIK Kuzey Irak''ta maalesef bir Kürt devleti var. Kabul edilse de, edilmese de. Birleşmiş Milletler fon da ayırıyor bölgeye. Talabani buna da hiddetli. Diyor ki: -Fonların % 50''si hayati projelere harcamak yerine bankalarda bekletiliyor. Bunlar insani yardıma odaklanmak yerine söz verildiği gibi alt yapı projelerine verilmeli. Bunu yerine getirmeyen yetkilileri de kınıyorum. Talabani ve partisi Birleşmiş Milletler''in Irak''a tanıdığı koşullu petrol ihracatının gelirlerinden de pay alıyor. Ve Türkmenler''e, yani aynı bölgede yaşayan insanlara zırnık yansıtılmıyor. Tam tersine göçe zorlanıyor. Terketmeyenler her gün ölüm tehlikesi içinde yaşamalarını en zor şartlarda sürdürüyorlar. İmdat çağrılarını da hem duyuramıyorlar, hem de bazıları duymak istemiyor. Ancak bu sessiz çığlıkları içinde hissedenlerin sayısı da azımsanmayacak kadar fazla. Kuzey Irak''a dikkat. Gelişmeleri önemsemez isek, oradaki dindaşlarımızın, soydaşlarımızın sadece katledilmelerine, göçe zorlanmalarına seyirci kalmaz; aynı zamanda önemli faturalar da ödemek zorunda kalırız. İnsan Haklarının ihlal edildiği bir bölge Kuzey Irak ve yönetimi.