Kaydet
|

Her şeyin bir sureti (şekli, görünüşü) bir de hakikati vardır. Büyük benzerliğe rağmen aralarında muazzam farklar vardır.

Suni (yapay) bir elma, armut, portakal, üzüm, muz düşünün. Bunlar renk ve görünüşte hakikisine çok benzer ama tatları yoktur, kokuları yoktur. Bunlar süs için yapılmış şeylerdir... Şüphesiz suret hakikatin yerini tutamaz, onun yerini dolduramaz. Suretin hakikatle mücadele etmesi düşünülemez. Aralarında çarpışma olsa suret derhal yere serilir... Hakikat mutlaka suretten üstündür...

Eshab-ı kirâmın (aleyhimürrıdvan) imanları da, ibadetleri de hakikatti, bizimki gibi suret değildi. Onlar manen çok yükseldiler, himmetleri de öyle yüceldi... Onları hiçbir şey korkutmadığı gibi hiçbir şey de gözlerinde büyümüyordu. İmanları ve güzel ahlâkları onlara yetmişti. İnsanlara iyilik yapmak en büyük arzularıydı...

Kadisiye Savaşından önce başkomutan Sa’d İbni Ebi Vakkas radıyallahü anh, İran başkomutanı Rüstem’e, Rıb’iy bin Amir’i elçi olarak gönderdi. Rıb’iy mağrur Rüstem’in yanına girdiğinde; tahtını altından yapılmış, inci ve yakutlarla süslenmiş buldu. Rıb’iy hazretleri bu manzaraya gülerek baktı ve hiç önem vermedi. Rüstem sordu:

-Bu kadar uzun mesafeyi katederek buralara kadar niçin geldiniz?

-Bizi Allahü teâla gönderdi. Görevimiz de; insanları insanlara veya başka şeylere tapmaktan kurtarıp, bütün kâinatı yoktan var eden ve dilediği anda da yok etmeye muktedir olan Rabbimize ibadet etmeye; diğer dinlerin zulmünden kurtarıp, İslamın adaletine, dünyanın darlığından çıkarıp, dünya ve ahiretin genişliğine kavuşturmaktır. Kabul ederseniz el kaldırmadan geri döneriz, bizim kardeşimiz olursunuz. Reddedenlerle de Allah’ın vadi tahakkuk edinceye kadar savaşırız.

Başkomutan Rüstem imanla şereflenseydi; hem makamı mevkii ona kalacaktı, hem de ahirette ebedi saadete kavuşacaktı. Ama nasibi yoktu...

Aradan uzun yıllar geçti. Müslümanlar, Allahü teâlânın kendilerini bir gaye için gönderdiğini unuttular... Dünyaya meylettiler. Risâlete inanmayan, ahirete dönüş hesabını düşünmeyen bir insanın eğlenceli ve başıboş hayatı gibi yaşadılar. Cenab-ı Hak da onlara milletlerin en fena ve en vahşisi olan Moğolları musallat kıldı. Moğollar, onları kılıçtan geçirip kanlarından nehirler akıttılar, her türlü işkenceyi yaptılar...

Fakat bu çapta bir hadise dahi Müslümanları uyandıramadı. El En’am suresi 43. ayet-i kerimede meâlen buyuruluyor ki:

“İşte onlar, kendilerine bir azabımız gelip çattığı zaman olsun yalvarmalı değil miydiler? Fakat yürekleri katılaşmış, şeytan da yapmakta oldukları kötülükleri onlara güzel göstermişti.”

Zaman, Müslümanların aleyhine işledi. Batı medeniyetinin tesiri altında kalarak maddeye tapma, dünyayı sevme, dünya menfaatlerinin peşinde koşmayı gaye edinme gibi geçmişlerine yakışmayan hâllere girdiler... Bütün bunların neticesinde Müslümanların içinde bir nesil türedi... Zihni aydın fakat ruhu karanlık, kalbi boş, yakini zayıf, dini az denecek derecede...

El Münafikun suresi 4. ayet-i kerimede meâlen “Onları gördüğün zaman gövdeleri (kalıpları, kıyafetleri) hoşuna gider. Konuşurlarsa sözlerini dinlersin. Hâlbuki onlar odunlar gibidir. Her şeyi aleyhlerinde sanırlar...” buyurulmaktadır.

M. Said Arvas'ın önceki yazıları...

Haber Asistanı

Son 30 günün haberleri
📰

Türkiye Gazetesi Haber Asistanına Hoş Geldiniz!

Son 30 güne ait haberleri, spor gelişmelerini veya yazar yazılarını sorgulayabilirsiniz.