Yeni Parti’nin ortaya çıkışına bir de şöyle bakmalı. Bu bakış, "…küstüler, ayrıldılar koptular… " gibi hissî değerlendirmelerden öte gerçeği ortaya çıkaran sosyolojik ve siyâsi bir tespittir:
"CHP" adlı parti, zaman boyutuyla Tek Parti Zihniyetidir. Kökleri, İttihad u Terakki Fırkası’nın Avrupa taklitçisi kanadına dayanır. Temelde bu Müslüman milletin kendisini oluşturan ana sebepler nelerse onlara muhalifliği ifade eder. Erken Cumhuriyet Dönemi’nde 1923-1933 arasında yapılan ne kadar inkılap, tahribat, değişiklik varsa onların hemen hepsi, o güne göre arkada kalan çeyrek asır içinde istikbalde Cumhuriyet Halk Fırkası adını alarak Tek Parti Zihniyetini oluşturan kadrolarca konuşulmuştu…
Tek Parti Zihniyeti mensupları, emsali az görülür bir taassupla Kemalist ilkelere bağlandılar, milim şaşmadan Batı’dan gelen telkinlere riayet ettiler. Bunları yaptıkça da İslâmiyet’e, Osmanlıya, tarihimize ve bu milletin varlığının tefriki gayrı kabil unsurlarına muhalefetleri pekişti ve zamanla düşmanlık çapına erdi.
Bu kaba softa ham yobaz tutuculuğu, nihâyetinde Tek Parti Zihniyetinde ve CHP’de içinden çıkılmaz bir girdaba dönüştü. Battıkça boğulma arttı. Oysa malum zihniyet ve o zihniyetin politik kadroları, 1923-1946 arasında ülkeyi Tek Parti diktasıyla yönettiklerini biliyorlardı. 1946 Seçimlerini açık oy gizli tasnif hilesiyle kazandıklarını da biliyorlardı. DP karşısında 14 Mayıs 1950’de seçimi kaybedince saltanatından olan köy ağası hıncıyla daha o günden Demokrat Parti’yi devirmek için var güçleriyle çalıştıklarını zaten biliyorlardı. Bu hınç, 1952’deki Tîcânilik fitnesi, 1955’teki 6-7 Eylül Olayları utanılası tezgâhı ve 27 Mayıs 1960 kanlı cinayetini besleyen asıl sebeptir.
CHP her ne kadar 14 Mayıs 1950’de hükûmeti kaybettiyse de sonraki 50 yılda aslında memleketteki iktidar, hep bu zihniyet oldu. Zira 20. Asır boyunca meydana gelen zenginleşmeyle Sermaye Gücü, Asker, Basın, Yabancı Destek, dâima Tek Parti Zihniyetinin arkasındaydı. Bugün 21. Asrın ilk çeyreği geride kalmış olmasına rağmen adı geçen zihniyetin devlet ve bürokrasideki bütün gücünü a’dan z’ye yitirdiği söylenemez. Adnan Menderes, Süleyman Demirel, Turgut Özal, Recep Tayyip Erdoğan, bütün çabalarına rağmen o zihniyeti kazıyıp milletin emanetini millete veremediler. Aksine ihanetler yaşandı. Saydığımız isimlerin en güçlüleri, Menderes, Özal ve Erdoğan’dır. Bunlar, o zihniyete muhalif olmalarını kendileri için varlık sebebi olarak gördüler ve görmekteler ama zehir kana karışınca çare zorlaşıyor...
Şu manzara resmin bir tarafıdır; bu tarafıdır. Diğer tarafıysa Tek Parti Zihniyetinindir. Aldığı malum bütün desteğe rağmen 1950’den bugüne kadar tek başına iktidar olamadı. Bu zihniyet, bu parti neden iktidara gelemediğini, neden milletin kalbine giremediğini, neden donmuş bir taraftar kitlesini aşamadığını biliyordu. Biliyordu ama kendisiyle, mazisiyle yüzleşme cesaretini gösteremiyordu. Böyle bir pişmanlık ve cesaret 1923-1950 arası muhaldi. 1950-2000 arası ve 2000-2025 arası da olmadı. CHP, topyekûn Tek Parti Zihniyeti, duvara dayanmıştı, çıkmaza saplanmıştı, çıkış yolu bulamıyordu. Bülent Ecevit’in DSP’si bu çıkışın bir arayışıdır. Aradaki bazı ufak-tefek parti kıpırdanışları da bu niyeti taşıyabilir ama hiçbiri köklü bir hamle yapamadı. Arada CHP’ye genel başkan olanlar da bir başarı gösteremediler. Kemal Kılıçdaroğlu, Dersimlidir. Sonradan Tunceli adı verilen bu vilayet, 1937/38’de bombalandı. Bugün, İstanbul Kurtköy’de bulunan havaalanına ismi, Sabiha Gökçen diye verilen Hatun Sebilyan bu şehirde mağaralara sığınmış kadın, çocuk ve yaşlıları, tayyare ile bombalamıştı. Fakat bu icraatı yapan devrin iktidar partisinin başına gelen siyasetçi, katliamı yapanlar adına özür dileyemedi.
Bütün bu olup bitenler ve daha birçok sebeple her gün biraz daha hedefinden uzağa düşen CHP kurultaydan kurultaya, kavgadan kavgaya savruluyordu.
Nihayetinde Yeni Parti diye bir vak’a meydana geldi. Bu vak’ayı iyi tahlil etmek gerekir. Gelişmelerin planlı-programlı olduğunu söylemek kolay değil. Bunalmış, daralmış, çaresiz kalmış, 75 yılda 75 santim ilerleme kaydedememiş bir zihniyet, önüne çıkan bu imkânı, çok da farkında olmadan fırsata çevirmek maksadıyla özre, yüzleşmeye, seçmenle barışmaya yumuşak iniş için bir fırsat saydı.
Evet; onu demek istiyoruz:
Ekrem İmamoğlu’nun da Özgür Özel’in de diğer Yeni Parti önde gelenlerinin de aklında olmayan bir sonuç tecelli etti. Tek Parti Zihniyeti kitlesi, artık gına getirdiği, lakin vaziyetini de itiraf edemediği CHP’yi kendi deyimleriyle Kayyım Partisi, sayarak ne hâlin varsa gör dercesine ademe yani yokluğa mahkûm edip Yeni Parti’ye yöneldiler. O zihniyet mensupları, mezkûr partiye dört elle sarılmaktalar. Tek Parti Zihniyeti takipçilerinde teveccühün yüksek olduğu görülüyor. CHP ise en küçük parti konumuna gerilemiş bulunuyor. Yeni Parti, bu tarihi, siyâsi ve sosyolojik neticeyi layıkıyla değerlendirip sicili kabarık Tek Parti Zihniyetinden uzaklaşma basiretini gösterebilir mi? Bilmiyoruz. Eğer bunu yaparsa muhalefet boşluğu dolabilir. Bu gelişme de mevcut iktidarı zorlayabilir. Hafife almamalı.
CHP’ye gelince; bunlar olursa CHP için fazla uzak olmayan bir zamanda "sizlere ömür" denir.
Devletler bile kurulup, zirveye varıp yıkıldığına göre partiler aynı akıbete haydi haydi uğrar.
CHP, bugün TBMM’de 5. sıradadır. 44 vekil sayısıyla Yeni Parti’nin yarısından azdır. Ancak Yeni Parti, gerçekten yeni parti, milletle, milletin değerleriyle barışık bir siyâsi hareket olmak yerine "hakîkî CHP benim" ideolojik çıkmaz ve saplantısına düşerse O da Halk Partisi’nin âkıbetine uğrar…


