Çözüldü gökkuşağım...

Bekledim!.. Ben büyüdükçe, özlemim küçülüp azalacak sanmıştım!

*

Büyüdüm...

Meğer büyüdükçe büyür ve azalmaz, içimde azarmış özlemin...

*

Azaldım...

Her şeyim azaldı, nem varsa tükendi, eridi, gitti ve sadece, içimdeki özlemek kaldı!

Sanki artık sadece "özlemek" biliyorum; konuşmak bilmiyorum, susmak bilmiyorum, bakmak bilmiyorum ve baksam görmüyorum zaten...

Acıkmak, susamak; uyumak, uyanmak; kelebek kovalamak bilmiyorum...

Savrulan gökkuşağımın çözülen iplerini bir araya toplamak bilmiyorum!

Sadece özlemek biliyor, özlemek içiyor, özlemek soluyorum; etim, kemiğim, saçım, kirpiğim, dudağım özlem kokuyor; ve en çok da bakışlarım...

Özlem olmak neye benziyor?

*

Ben, yok'um...

Sen bile yoksun özlemin kadar! Senden bile çok seni özlediğimi hisseder oldum...

Özlemeden sadece sen olsan, ne olur? Bi de sadece sen olsan, ne olur; sadece seni duysam ve özlemin çınlamasa kulaklarımda...

Özlemin çığlık atmasa!

*

Bi de sadece sen olsan... İçiiim ahh, böyle kurumuş olmasa özlemekten;

..ve doysam...

*

Bekledim!

Ben büyürüm de bir gün; özlemin küçülür biter, dedim...

Bitmedi!

Ve yine anladım ki; olmayışın bile var oluşunun delili!