Baharla gelen şiirler
Cavidan Tümerkan''ın adını ilk kez eski bir şiir antolojisinde görmüştüm. Tabii yıllar önce. En çok şu dörtlüğüyle aklımda kalmıştı.
Bir dönülmez yolda gidiyorsun, Hani en sevdiğin renkti beyaz, Şimdi saçlarında kaynaşıyor Niye beğenmiyorsun?
El değmemiş güzelliklerin içinden geliyor o da. İstanbul İstanbulken''in şairi: Edebiyat Fakültesi''ni bitirmiş, öğretmenlik yapmış ve şiirle soluk almış, şiirle yaşamış. Hâlâ öyle. Bir dost evinde kahvelerimizi içerken adı geçti. Konuk olduğumuz arkadaşımızın akrabasıymış Cavidan Tümerkan. "Nasıl tanımam? Hisar''da yazardı" dedim. Zaten topu topu kaç tane kadın şairimiz var? Gerçi şiir yazan pek çok ama kalıcı olan az. Tümerkan adını duyunca, hemen o eski antolojideki şiiri hatırladım. Hani en sevdiğin renkti beyaz... Bir de elle çizili bir resmi vardı antolojide; güleryüzlü, ışıklı bir resim... Merak ettim, "Yine yazıyor mu?" diye sordum, yazıyormuş: Çok geçmedi, Feneryolu''ndan yayımlanmış son şiir kitaplarını gönderdi "Ve Bahçelerde Büyür Sonsuzluk Simsiyah Bir Gül Gibi" ile "Özün Sözü"nü... Öyle karanlık şiirlerden değil bunlar. Hep aydınlık, iç açıcı pastel renklerle boyanmış desem uygun olur. Hüznün bile pembesi var Tümerkan''ın şiirlerinde. "Yeniden" şiirinin pırıltısına bakın...
Çiçeğin ilk kokusu Bahar rüzgarlarında, İlk gülüşü çocuğun Düştü yıldızlarla göle... İlk hayret, ilk düşünce, ilk sevgi Neredesiniz? Bir mavi kuş kanadında Pencereme gelseniz... Kavuşsam yeniden Aydınlığınıza!...
İnce dikkatlerle örülü bu şiirleri adeta ipek bir bohçadan çıkarır gibi oldum. İçinde nadide, uçucu, parlak, sedefli çok şey var. Geride bırakılmış, kaybedilmiş fakat unutulmamış şeyler.
Gözüme uyku girmezken geceleri Sesiniz gurbeti taşır içime Tren düdükleri. * * * Her şey yarım görünür Bu garip saatlerde Yeniden kaybederim Kaybettiklerimi (Tren Düdükleri''nden) Bir dost evi beni Cavidan Tümerkan''ın şiirleriyle buluşturdu, mutluyum.
