Güller pencerelere, kapılara, duvarlara yürümüşken gülde kalalım: Bir aralık verelim gitgellerimize, yönümüzü değiştirelim; alışılmışı dışlayalım, gülde kalalım gülde kalalım. Belki bir daha açmayacak, rüzgarda dağılıp gidecek, şafak pembesinde, kayısılarda solacak. Gülde kalalım gülde kalalım. Bu sabah dilimde bir doğuş halinde bu sözlerle uyandım. Yazıma başka bir konuyla girecektim ama gül salıvermedi beni. Israrla tekrarladı kendini. Ben de gülde kaldım bu sabah. Kimi zaman işte böyle uyku uyanıklık arasında nerden doğduğunu bilemediğim sözler gelir dilime. Uyanıp açıldığımda unutmamağa gayret ederim. Eğer kalkıp bir kâğıda aktarmazsam boşluğa karışır gider. Gülde kalmak... Evet bir teneffüslük zamanda, buluntu çalıntı anlarda, güle yar olmak, dost olmak ne güzel... İşte tam bu mevsimde bu ayda anneannem mayıs güllerinin üçünü beşini bağlar, bunları duvarlara asardı. Öyle ki ev gül kokusunun buram buram tüttüğü bir gülşene dönerdi. Onlar duvarlarda renkleri tam gül kurusuna dönerek kururlardı. Onun bu özleminde, bu kavuşma bayramında inancının da etkisi vardı biliyorum. Sevgili Peygamberimizin simgesi gülün varlığıyla dolmak... Böylece ona kavuşmayı ummak... Güllere karışıp dünya hay huyunu unutmak, gül çağını yaprak yaprak yaşamak... Mayıs gülünün de hiçbir şatafatı, özentisi yoktur; asimilasyona uğramamıştır, öyle karma kırma güllerden değildir. Bildiğimiz pembenin koyusunda açar, rengini değiştirmez hiç. Fakat ortasına doğru koyulaşır, derinleşir, çeker insanı kalbine. Kokusuna da doy doyabilirsen... İçine çek, hayat bulursun; yaşadığına sevinirsin. Rengin, tebessümün değişir. Müslüman kuşlardır konan bahçeme, Tohum bırakırlar, güle giderler.. Umutsuzluk dolu yüreklerimiz Yağmura hasretken çöle giderler.
Mehmet Zeki Akdağ söylüyor bunları. Güle gitmek. Fitne fanusundan çıkıp rüzgâra karışmak, bir gülle buluşmak tenhada; cümle vesveseyi bırakmak ve gülle söyleşmek ne güzel...
Bir gül taze durur bahçede Yaprakları serin. Sen beyaz güllerin en beyazı Sabahlar kadar iri.
Bir gül baygın durur bahçede Yaprakları serin Sen sarı güllerin en sarısı Yağmur gibisin.
Bu da Cahit Külebi''den... "Sevda Bahçesi" adlı şiirinden... Bu sabah gülde kaldım, gülde oyalandım. Geçmeden mayıs güllerinin çağı bu demleri yakalayın.
