"Yazmana güller ekle"

Anne kaybetmenin acısını bilirim. Öyle kanatsız, bütün sevgileri yitirmiş, bütün yalnızlıkları kuşanmış dolanır durursunuz. İşiniz gücünüz, sorumluluklarınız da olsa bir ağaç gibi eğilmişsinizdir bir kere. Eski biçiminizi alamaz, eski şevkinizi bulamazsınız.

Geçende hocam Prof. Dr. İnci Enginün''le Galip Paşa Camii''nde bizi böyle bir anne acısı bir araya getirdi. Hocamın annesiydi vefat eden. Bayramlarda İnci Hanım''ı ziyarete gittiğimde elini öptüğüm, ülkeye ilim yolunda iki değerli evlat yetiştirmiş olan o muhterem insan...

Sessiz, seçkin, Türk görgülerinin incelikleriyle hemhal ve bu görgüleri ısrarla sürdüren bir hanımefendi idi o. Mekânı cennet olsun. Hocamın ve kendisi gibi üniversite öğretim üyesi, kızkardeşi Mine Hanım''ın gözyaşları bütün bir mazi üzerine dökülüyordu o gün...

Ölümü hiçbir mevsime yakıştıramadım. Sonbahar aslında yeni bir parıldayış, bir toparlanıştır. Kış zaten soluk rengini örtünmüşken ölüm bizi daha da hayattan uzaklaştırır. İlkbahar hele hiç... Umut ayı derler ya onun için. Oysa ilkbahar pekçok insanımı toprağına almıştır.

Ya yaz? Mevsimlerin en dirisi... Herşeyin dorukta olduğu, kahkaha seli, ışık, renk yağmurlarının gösterileriyle yüklü, baygın, coşkulu bir yaşama sevinci... Hiç yakışır mı ölüm sana?

Annemi kaybettiğimde temmuz başlarıydı. Beş yıl oldu fakat onu hatırlamadan bir gün geçirmediğimi düşünüyorum. Resimleri başucumda... Çaresiz kaldığımda onlara bakıyor ve annemin sanki bana sesleneceğini, o zamanlar yaptığı gibi güç verip yol göstereceğini sanıyorum. Bütün bunların olmayacağını biliyorum; en azından o yaşasaydı acaba ne derdi diye bir tahmin bile benim için yararlı olabiliyor.

Geçende STV''de zengin dünyası ve zarifliği ile beğendiğim Perihan Savaş''ın programında olağanüstü sese sahip yeni bir sanatçı tanıdım. Adı İntizar... On çocuklu bir ailenin sanatkâr kızı... Konuşmaları dolu dolu, bir de roman yazıyormuş İntizar... Anaların karşılık beklemeyen sevgisini, Anadolu çocuğu olarak öyle güzel anlattı, dillendirdi ki...

Düşünün on çocuğu kanatları arasına almış bir anne. Onları yedirecek, onları büyütecek, hep verecek... Sevgisi katıksız, yalandan riyadan uzak has sevgi... Şöyle diyordu İntizar o güzelim türküsünde...

Bekle anam beni bekle

Yazmana gülleri ekle

Sürgünün gelir dağlardan

Hasretine sabır ekle...

Annesiz olunmuyor. Biliyorsunuz ki sizin için en gerçek sevinmeyi o duymuştur yüreğinde. Ve sizin için elbette en gerçek gözyaşlarını o dökmüştür yüreğinden...