Keşmir için yapılan sahtekarlıklar -2-

Geçen haftaki yazımızda İngiliz Kral Naibi ve Hindistan Genel Valisi Lord Mounbatten''in Hindistan yanlısı olduğu bilindiğinden nasıl İngiliz Hükümeti''nden Hindistan''a tayininin sağlandığını anlatmıştım. Lord Mounbatten Keşmir Mihracesi Hintli Sir Hari Singh''in Hindistan''a bağlanmakta tereddüt ettiğini gördüğünden oraya bizzat giderek Mihrace ile görüştü ve ona mektuplar yazarak baskıya devam etti. Nitekim 27 Haziran 1947 tarihli Mihrace''ye yazdığı mektupta Mountbatten "Nehru çok üzgün ve hemen Keşmir''e gelmeye kalktı. Zannederim gecikmeksizin Nehru''nun veya Gandi''nin ziyaretini bekleyebilirsiniz. (Nicholas Mansergh ed, The Transfer of Power, 1942-1947, C, XI. 1982p.717-18: Allan Campbell Johnson, Mission with Mounbatten, London, 1951 pp 364-68. Bu mektubunda Mounbatten şunları yazmıştır: "Size hatırlatmaya ihtiyacım yok, bu iki zatın sizi ziyaret etmek üzre gelmesini önleyebilecek kudrete sahip değilim. Samimi olarak ümit ederim ki onlardan birinin ziyaretini kabul ederseniz meseleyi halledebilirsiniz. Eminim ki siz ve sizin Başbakanınız durum hakkındaki büyük bilginiz ve dirayetinizle bu işin üstesinden gelebilirsiniz."

Keşmir''i Pakistan''dan koparmak için Mounbatten ile Kongre Partisi arasındaki gizli komplo bir yandan mihracenin menfaatlerini korumak, Müslüman çoğunluğun menfaatlerini yok etmek, Pakistan''ın savunmasını zayıflatmak, ekonomisini boğmak, Keşmir''den gelen nehirlere bağlı olan ziraatini yıkmak gayelerini güdüyordu. Buna karşı Siringar''da 19 Temmuz 1947''de toplanan Tüm Jammu ve Keşmir Müslüman Konferansı oybirliği ile Mihrace''den Pakistan''a ilhak kararı vermesini istedi. Karar şöyle idi: "Durumu dikkatle inceledikten sonra Konvansiyon ve Müslüman Konferansı coğrafi, ekonomik, lisan, kültür ve dini mülahazaların zira Müslümanlar Devlet nüfusunun yüzde seksenini teşkil ediyorlar. Pakistan''ın bütün büyük nehirlerinin kaynakları devlet içindedir.

Devletin halkı Pakistan halkı ile kuvvetli bir şekilde dini, kültürel ve ekonomik bakımlardan bağlıdır. Bu bakımlardan Devletin Pakistan''a ilhakının mutlaka gerekli olduğu kanaatine varmışlardır. (Muhammed Yusuf Şeref Keşhmiris Fight for Frcedom Lahore, 2 vol vol 2 1979 pp 711-12) Karar şöyle devam ediyordu: "Konvansiyon eğer Keşmir Hükümeti Müslüman Konferansı''nın taleplerini kabul etmezse veya herhangi bir dahili ve harici baskı sebebiyle önerilen tavsiyeye göre hareket etmezse ve onun yerine Devleti Hindistan Kurucu Meclisi''ne iltihak ettirirse Keşmir halkı bir kişi gibi böyle bir karara karşı çıkacak ve emrindeki bütün gücü ile bir mücadeleye atılacaktır. "Müslüman Konferansı sadece Jammu ve Keşmir''in birinci siyasi teşkilatı olmakla kalmıyordu fakat Devlet yasama meclisindeki 21 Müslüman milletvekilinin 16''sı oraya mensuptu. Ayrıca iki laik parti de kararlar alarak Jammu ve Keşmir''in Pakistan''a bağlanmasını istediler. Alı-Jammu ve Keşmir Kisan Mazdoor Konferansı 5 Eylül 1947''de, Keşmir Sosyalist Partisi de 18 Eylül 1947''de bu kararları aldılar. Mihrace, Gandi''nin Ağustos 1947''nin ilk haftası Keşmir''e gelmesine razı oldu. Mountbatten Hindistan''la Keşmir arasında kara bağlantısı olmadığından Pencab Sınır Komisyonu Başkanı Sir Radcliffeten bir sahtekarlıkla bunu kopardı. Radcliff aynı zamanda Bengal Sınır Komisyonu''nun da başı idi. Radcliff önce Pakistan''a verilmiş olan Gurdaspur, Zira ve Feruzpur kasabalarından Gurdaspur''u Hindistan''a verdi. Bu surette Hindistan''ın Keşmir''le kara bağlantısı oluyordu.