Af Kanunu

Af Kanunu üzerinde çok konuşulacak. Çok münakaşa edilecek. Çok eleştiri gelecek. Ekim ayını bile beklemeden bir gece içinde çıkarılması iyi olmadı.

Şimdi binlerce suçlu, Türkiye''nin her tarafına yayılacak. İçimize dağılacak. En kısa zamanda mesleği hangi suç branşı ise, yeniden icraya başlıyacak. Vatandaş olaya böyle bakıyor.

İkdidar partileri bu kanun sebebiyle 2003 veya 2004 seçimlerinde oy kaybedecekler. Mahkûm aileleri dışında affı beğenen kimse yoktur. Ne ümanist bir tutum! diyecek züppelerimizin sayısı azdır.

Mahkûmun işlediği suçun muhatabı olmuş vatandaş, kendisini zarara uğratanları affetmekte partisini yetkili gören politikacılara oy vermez. Kaldı ki, haylisi seçimleri beklemez. İhkaak-ı hak eylemleri başlıyacaktır. Zaten halkımız, saçmalık ve haksızlık getiren infaz yasası yüzünden, şiddet kullanan suçluların müstahak bulundukları cezayı çekmediği kanaatindedir.

Şimdi en vahîm ihtimale geliyorum: Af, Anayasa Mahkemesi''ne götürülebilir. Yüce mahkemenin Meclis iradesini aşan küçük bir tasarrufu hükûmeti zor durumda bırakır.

Zira 1974 affı için Anayasa Mahkemesi''nin akıllara durgunluk veren kararı neticesinde, Türkiye Cumhuriyeti gibi muazzam bir devleti 1980 müdahalesine götüren anarşistlerin hepsi salıverilmişti.

Meclisimiz daha, Anayasa''nın demokrasi ve millet hakları ile dalga geçen geçici 15. maddesini ortadan kaldırmadı. Böylesine bir demokrasi ile ileri devletler safında yer almanın imkânsızlığını yazıp çizmekten bıktık. Af kanununun demokrasimize ve toplumumuza nasıl bir katkısı olacağını ise anlıyamıyoruz. Maksat gazeteci, yazar gibileri serbest bırakmaksa, genel bir af kanununa lüzum yoktu ki...