Komsu komsunun...
Havle bint Kays, Resûlullah zamanında mescitte toplandıklarını hem sohbet ettklerini hem sepet ördüklerini anlatır.
Efendimiz, Hazreti Ebubekir ile hicrete çıkarken Âişe ve Esma (radıyallahü anhüma) deriden bir sofra hazırlar, azık koyarlar. Hazreti Esma kuşağını ikiye böler, biriyle su kabının ağzını, öbürüyle de sofrayı bağlar.
Hicaz demircileri işlerinde mahirdir. Kasaplar için hususi bıçaklar (medye) yaparlar ki, iri ve keskindir bunlar.
Efendimizin kendisine hediye edilen balı kaşık kaşık eshabına paylaştırdığı bilinir. Demek o vakitler kaşık yapılır ve kullanılır. Mişvar kovandan bal çıkarmaya yarayan ucu eğri bir tahtadır.
Peki ocaklar neyle yakılır?
Elbette çalı çırpıyla çölde bulunur kolayca. Merh ve afâr denilen ağaçlar kav gibi kullanılır. Sürtünce alev alırlar.
Araplar “Her ağaçta ateş vardır” derler, “fakat merh ve afâr daha fazladır”. Yeri gelmişken söyleyelim su, tuz ve ateş istendiğinde hayır denmez, paylaşılır mutlaka...
