Birkaç adım, birkaç saniye - Günün Yazısı

Sabah namazı sonrası bir anda elektriklerin kesilmesiyle ev kapkaranlık oldu... Bir odadan bir odaya geçmem icap etti...Hiçbir yeri görmeden, aczimi anlayarak... Evi tanımanın verdiği alışkanlıkla birkaç adım atmam gerekti sadece... İki oda arası birkaç metre, geçecek süre birkaç saniye... O birkaç saniyede, saniyelerden hızlı gittim gerçeklere...

ÖMER ÇETİN ENGİN / İLAHİYATÇI - Karanlıkla birlikte aklıma bir anda kabrim geldi... Oranın karanlığı yanında şu anki karanlık ne ki, diye düşündüm...

Sonra bir müjde sökün edip süzüldü dünyama... Bir büyük zatın nakil ettiği müjde: Kabir karanlıktır, kelime-i tevhîd onun kandilidir...

Yine saniyeden hızlı kısa bir ferahlama ve ardından bir hüzün yağmuru daha...
Okuduklarım, ibadet olarak yaptıklarım kabule layık mı... Bu kadar gaflet içinde yaptım onları...
Ya Allahü teâlâ, ‘Hiçbirini kabul etmedim’ derse... Ne yaparım...

Bunca sene içerisinde Rabb’imin ihsanıyla yapmak nasip olan her ne farzlarım ve nafilelerim varsa... Her ne zikir, tekeffür ve hizmet varsa bir anda elimden çıktılar sanki...
Hiçbirine güvenemedim o anda...
Öyle ya... Rabb’im ya kabul etmezse!..

Peki bu karanlığı aydınlatacak olan nedir?..

Birkaç adım, birkaç saniyede olan bitene ve içimi acıtan korkuya bakınız...
Yıllar içinde yaptıklarım ya sahte bir altın hükmündeyse...

Allahü teâlânın yaptıklarımı kabul edip etmeyeceğini bilmediğime göre... Onlara nasıl güveneceğim?..

Diğer odanın kapısına geldiğimde elime bir tek şey kaldı...

Rahmet... Rahmet... Rahmet...

Ya Rabbi... Sana rahmetine sığınarak gelmek nasip olsun...

O karanlığı aydınlatacak olan, bizi mahşer sıkıntısından, hesap zorluğundan, Cehennem feryadından koruyacak ancak senin rahmetindir...

Nasıl ifade edeyim?.. Tutunacak hiçbir dalım yoktu... Sadece O’nun rahmeti vardı... Sevdiklerini sevmem... Düşmanlarını sevmemem... İşte sadece o kadar...

Odaya girdiğimde üzerimden dağlar kalkmıştı sanki...
Rahmet... Her nimet O’nun rahmetiyle... Kul neyine güvenecek?..
O’nun rahmetine sığınmak da yine O’nun rahmetiyle... Elbette...