BAŞA DÖN

Türkiye Gazetesi

“Sıcak bir ev, huzur ve saadetin yarısı sayılır…”

Köyde kış, ne yaparsan yap yarı yarıya donmak demekti. Lütfü Hoca, mevsim ayırımı yapmasa da oldum olası soğuktan korkardı.
 
 
Lütfü Hoca:
- Aklımın, kalbimin ve şuurumun birbirleri arasındaki amansız muharebeler çok ürkütücü, bir de bitmek nedir bilmiyor. Bir şekilde bedenimin, ruhumla uyuşmadığı nice saatler boyu kendi kendime yaşıyorum! Anlayacağın epey büyük sıkıntılar içerisine giriyordum zaman zaman. Bazen zaman donuyor, ya da gerisin geriye akıyordu. Sanki dünkü hava paslanıp çürüyor ve yere düşüyor gibi oluyordu. Bu kafa karışıklığı içinde acı ve elemle gün sayıyor, nefsimle mücadele ediyorum. Mübarek hocam, hepsinin üzerine tertemiz bir kar gibi yağdı, kirimi, pasımı örttü, hepten kapattı. Ben anlattıkça, onlardan bahsettikçe, her yan ışıklanıp parıldıyor bembeyaz.
- Aman bey! Ben bu söylediklerinden bir şey anlamadım! Hem sonra nasıl anlarım ki? Yükseklerdesin hep.
- Nerede olduğumu bir bilseydim keşke. İnanmak; bir mübarek insana, bir uhrevi şeye delirircesine, şeksiz, şüphesiz inanmak… Bu yüzden beni; yine benim nefsim burada, orada, akla gelebilecek her yerde, susuz ve suçsuz boğmaya çalışıyor. O mübarekten kuvvet alan aklım da ona direniyor sadece…
           ***
Memleketin karlarla kaplı bir bölgesine çıktığı yolculukta, aşinası olduğu beyazlıkla yaşadığı manevi aşkın irtibatını kuruyordu Lütfü Hoca. Aslında kendi kalbindeki “karlı havayla” yüzleşmesine şahit oluyordu.
“Akkelebekler havalandı, karlar diyarına geldi” diye başlıyordu bu ak pak sessiz güzellik. Ve o da yalnızca nefis kar manzaralarını değil, asıl olarak bir yürekteki buz kesmiş peyzajı seyrediyordu bir manada…
Mavi gece, lacivert göğün altında her yer bembeyaz uzanıyordu. Lütfü Hoca ve ailesi kapının önünde durdu. En arkada yürüyen Abdülkadir, hızlandı öne geçti. Ucuna uzunca bir ip bağlı anahtarla asma kilidi açtı. Sanki onlarla birlikte kar kokulu soğuk da içeri doldu. Elindeki fenerle hasırların üzerinden yavaş yavaş ilerledi. Yüzü ta burnuna kadar atkısına gömülü, tiftik başlığı kulaklarına inikti. “Bu kadar soğuk ha…” diye düşündü. Köy evi olan basık, toprak yapılar, Taşınbaşı dağının en alt buzlu yamacına birbirine bitişik sıralanmıştı. Karın mavi beyazlığı kapılarının önünden başlayıp her tarafı kaplıyordu…
Evet, bu kadar soğuktu, ilk başta her şey onun için. Ancak maneviyat dolu aşkı keşfettikçe, temizlenmeye başlıyordu içi dışı. Tıpkı karın her çirkinliği örtüp beyazlattığı gibi…
                   ***
         TEK KURŞUN!..
Kışın karı, buzu, soğuğu, her tarafı tesirine almış, giderek yaz örtülerinden soyunup çıplaklığa bürünmesi, doruk noktasına ulaştıkça, farkında olmadan köylüler de o ıssızlığı giyinmeye başlardı; koyu renk bir palto gibi ruhlarına… Köyde kış, ne yaparsan yap yarı yarıya donmak demekti. Lütfü Hoca, mevsim ayırımı yapmasa da oldum olası soğuktan korkardı. “Sıcak bir ev huzur ve saadetin yarısı sayılır…” derdi. Hele kötü malzemeyle, derme çatma yapılmış fukara evlerine yapışan kederli soğuğun acımasızlığını yaşamayanlar bilip anlatamazdı… DEVAMI YARIN
  • Facebook'ta paylaş
  • Twitter'da paylaş
  • Twitter'da paylaş
628494 https://www.turkiyegazetesi.com.tr/yazarlar/ragip-karadayi/628494.aspx
YORUMLAR ARKADAŞINA ÖNER
loading
Kapat
KAPAT