'İlaç mümessiliydim binbir surat oldum'

SANAT dünyasına adım atmasını "Film gibiydi!" sözleriyle anlatan Ercan Akışık: takım elbise, kravat doktorlara ilaç sattığını ve bir düğünde yaptığı kısacık gösterinin hayatını değiştirdiğini söyledi.

Eğitim konuşmalarının bu haftaki konuğu taklit yapmaya 10 yaşında başlayan ve 7'den 70'e herkesin beğenisini kazanan Ercan Akışık. Ünlü komedyen, hayatı ve eğitimdeki rüyası ile ilgili sorularımızı şöyle cevaplandırdı:

Taklit yeteneğinizi ne zaman keşfettiniz?
E.A: Önce taklidin benim havuzumda nerede olduğunu izah edeyim. Ben şuna inanıyorum: Biz sıfır noktasından bitiş noktasına kadar olan süreçte aslında taklidi bir ifade biçimi olarak algılıyor ve uyguluyoruz. Nedir bu? Bazen bir kişiyi anlatırken onun gibi hareket ediyoruz, onun gibi gülüyoruz, onun gibi şekil alıyoruz. Ama bunun bendeki yansıması ne yazık ki kalıcı olmuş. Bundan memnun muyum? Acayip memnunum. Geçmişe dönecek olursak, ailemle alışveriş merkezine gittiğimiz zaman beni oradan çıkaramıyorlar. Kendimi televizyonda görüyorum ve hareketler yapıyorum, garip garip sesler çıkartıyorum, sonra yürüyorum. İlk taklidimi de 10 yaşında yaptım. Babamın taklidiydi. Bunun sanat değeri yoktu. Sonra uzun zaman geçti, 1980'li yıllarda bir yarışma vardı TRT'de; yarışmayı Müjdat Gezen, Perran Kutman sunuyor. Oraya çıktım. Ben ne yaptığımın farkında değilim ama insanlar gayet farkında ve gereksiz yere beni alkışlıyorlar. Ama zihniyet, memur zihniyeti; farklı iş kollarında çalıştım. Farklı olarak bu işte tek kişi yerine 5-10 bin kişiyi ikna ediyorsun. Ben farkında değilim ama.
Sonrasında şöyle bir durum oldu: "Ya kardeşim senin böyle bir durumun var. Durumunu değerlendir, yarın çok geç olabilir!" 1994 yılında bir şimşek çaktı bende. Deneyeyim, olmazsa geri dönerim, dedim kendi kendime. Eğer bir konuda başarısızlığım varsa başarısızlığımı kabul eder, çeker giderim; sandığımı da koyarım, limonumu da satarım! Bu durum bugün için bile geçerli. Bu rahatlıkla yürüdüm. Çok şükür bu zamana kadar limon tezgâhı kurmadım ama bundan sonra da gerekirse limon satarım.


Bir mülakatınızda, sizden standapçılar ile şovmenleri kıyaslamanızı istediklerini belirtiyorsunuz. "Aynı işi mi yapıyorsunuz? Farkınız var mı?" diye sorulduğunda "Evet, farkımız var. Netice itibarıyla evet aynı işi yapıyoruz ama aynı değiliz. Benim onlardan bir farkım var. Benim bir hikâyem var. Ben o hikâyemi ortaya koyuyorum. Orada ayrılıyorum" diyorsunuz.
E.A: Aslında söylemek istediğim şu: Mizah ciddi bir iştir. Mizah bir ülkenin sibop ayarıdır. Ben hikâyelerimi bazen fantastik ögelerden bazen de tanıştığımız kişiler üzerinden anlatıyorum. Ben de bir şey söylüyorum, siz de bir şey söylüyorsunuz. Bizi izleyenler size de gülüyor, bana da gülüyor; ya ikimize de gülüyorlar ya da gülmüyorlar. Buradaki nokta şu, ben güldürmek için uğraşmıyorum. Ben tespit ettiğim bir durumu paylaşıyorum. Anlatırken de bu paylaşımın içine, renklendirmek için kendimce bir şeyler katıyorum. Özü de şu, inanın bana, hepimiz zaten aynı coğrafyanın insanları olduğumuz için beslendiğimiz kanallar aynı. Sadece stil ve tarz farklılığı var, o kadar. Bizim toplumumuz diğerleri gibi değil. Hakikaten zor gülen, o ironinin kendi içinde bir mesaj arayan nesilden geliyoruz. Nasrettin Hoca'mız var, Hacivat, Karagöz'ümüz var. Mizah bizim genlerimizde var.


En sevdiğiniz öğretmenlerden hatırladıklarınız var mı?
E.A: İlki tarih hocam. Çünkü beni sözlüye kaldırdığında hiçbir şey anlatmadan sadece Herodot Cevdet gibi bir tavır sergilediğimden acayip bir durum oluşmuştu. İkinci olarak da edebiyat öğretmenimi unutamam. Çünkü derste kompozisyon yazdığım bir günün ertesinde okula gitmemiştim. Gittiğimde beni odasına çağırıp, "Muhakkak yazmalısın, hayalin çok iyi, ufkun geniş!" demişti.


Öğretmenlik hakkında ne düşünüyorsunuz? Mesleğe ve bunun uygulayıcılarına bakış açınız nedir?
E.A: Eğitim serüveni içinde hepimiz çarpanlarına ve saatlerine vursak, belki çoğu kez annelerimizden, babalarımızdan, kardeşlerimizden veya akrabalarımızdan daha çok gördük öğretmenlerimizi. Cebimizde biriktirdiklerimizi hayat içinde kullandık. Unuttuklarımızı da zaman zaman hatırlama peşindeyiz. Fakat hayatın her aşamasında eğitim ve öğrenimin her ikisini de bir arada tutmak gerekiyor. Salt bir eğitim almak, bir şeyleri öğrenmek anlamına gelmeyebilir. Hâlihazırda, okulu bitireli yıllar oldu ama ben hâlâ kendimi, hayat karşısında öğrenci olarak görüyorum. Birilerinden bir şey öğrenme konusunda hakikaten açım! Belli bir zaman sonra okul bitiyor, diplomalar alınıyor ama orada bitmiyor eğitim-öğretim. Asıl ondan sonra başlıyor.


Sanatı eğitimin içine ne kadar sokmalıyız? Sanattan nasıl faydalanmalıyız? Bu bağlamda tiyatro ve drama, eğitime ne gibi katkılar ve faydalar sağlar?
E.A: Bana göre yüzde yüz fayda sağlar. Eğitimi ve sanatı iç içe geçirerek birbirlerinden etkileşimlerini sağlamak gerekiyor. İkisini de doğru şekilde oranlayabilirsek, belki sanatın öğrettiği bilgi, unutulmaz bir bilgi hâline gelebilir. Eğitim sonucu aldığımız bilgi sanata dönüşmeyebilir ama hayat serüvenimizdeki en etkili yöntem, sanatla öğretmektir.


Ercan Akışık'ın eğitimdeki rüyası nedir?
E.A: Sanat ve eğitimin iç içe olduğu bir ülke düşlüyorum.



BENİ YURDAER DOĞULU KEŞFETTİ
İlk kazandığım parayı saklıyorum
Sanat dünyasına adım atmam Türk filmi gibi oldu. İlaç firmasında çalışıyordum ama televizyona da çıkmışlığım vardı. Takım elbise, kravat; otobüs tepelerinde doktora ilaç tanıtmaya gideceğim ama otobüstekiler birbirlerini dürtüyorlar, bana bakıyorlar. Hani öyle bir an geldi, doktor diyor ki: "Oğlum gelme!" Hatta o kadar kabul görmüş ki durumum, bir tanesi: "Tiyatrocu tanıdığım var, söyleyeyim ona! Senin ne işin var buralarda?" Ama tabii ilk keşif çok enteresandı, bir arkadaşımın nişanı vardı. Muziplerden biri çıkıp diyor ki: "Aramızda öyle biri var ki şöyle yapar, böyle yapar." Ben de çıkıyorum oraya. Sonrası film gibi... Adamın biri geliyor, bana bir kart veriyor. Kendimi Neşe Karaböcek falan sanıyorum. Aramıyorum da adamı ama ısrarla aratıyorlar. Bununla beraber, sahneye ilk çıkıp para kazanmama vesile olan isim de Yurdaer Doğulu'dur. Allah rahmet eylesin, kendisi çok iyi bir müzisyendi. Adamın yerine gitmiştim. "Ne yapıyorsun, nedir yeteneğin?" dedi. Ben de anlattım ne yaptığımı. Bir telefon açtı. "Atatürk Orman Çiftliği'nde bir sünnet düğünü var; gel, orada bir şeyler yap!" dedi. Bir gittim ki mekân tıklım tıklım... "Ne yapacağım?" dedim. "Çık, aklına ne geliyorsa yap!" dedi. Ben de çıktım, tüm mermileri sıktım. İş bitti, bir zarf getirdi. "Abi, dedim; bunu hak edecek ne yaptım?" Bana dedi ki: "Sen bir gün bu işten ekmek yiyeceksen, ne olursa olsun hayatını bununla idame ettireceksen, bunu almaktan utanma. Çünkü bu, emeğinin karşılığı." Ve zarf içinde aldığım o para hâlen durur. İlk keşif, ilk mihenk taşı orası.
--------------------------------------------------------------------------




EĞİTİM AJANDASI
TEDxIhlasCollegeED
İhlas Kolejinin düzenleyeceği ve Türkiye'nin eğitim temalı TEDx'i olacak olan TEDxIhlasCollegeED, 11 Mayıs'ta, Cevahir Kongre Salonu'nda gerçekleşecek. Gün boyu sürecek olan ve eğitime farklı disiplinlerden bakmayı amaçlayan bu konferans için birçok ünlü isim düşünülmüş. "Benim Bir Rüyam Var" teması ile karşımıza çıkacak olan TEDxIhlasCollegeED'in konuşmacıları ise şu şekilde: Emine Erdoğan, Egemen Bağış, Ömer Çelik, Deniz Ülke Arıboğan, Oktay Sinanoğlu, Naci Koru, Erhan Erkut, Ziya Selçuk, Leyla Alaton, Alemşah Öztürk, Salih Memecan, Neslihan Demir, Rukiye Şahin, Lokman Ayva, Mevlüt Dinç, Ercan Akışık, Kıvanç ve Burak, Mustafa Muharrem, Korhan Abay, Özgür Bolat, Mustafa Kencesoy. Daha fazla bilgi için www.tedxihlascollege.com'u ziyaret edebilirsiniz.




PENCERELER
Ahmet Rasim Akdağ
ahmetrasim.akdag@ihlaskoleji.com


Hakkında bilmediğiniz