Feth-i Musuli "kuddise sirruh" (3) (Allah sevgisi)
Allah adamlarından olan bu mübarek zât, Bir gün sevdiklerine şöyle etti nasihat.
(Eğer Cennete gitmek istiyorsa bir kimse, Dünyada dert çekmeğe alışsın öyle ise.
Çünkü çok sıkıntı var, bu yolda aşılacak, Bunlara katlananlar, oraya girer ancak.
Bir "Tünel"e benzer ki bütün bu sıkıntılar, Onun öbür ucunda, ebedi bir Cennet var.
Girmek lazım tünele, Cennete girmek için, Zîra yok başka çare, yolu budur bu işin.
Cehennem yolundaysa, yoktur elem ve keder, Nefis ve şeytan dahî, kulu tahrik ederler.
Bu yolun yolcuları, girmez sıkıntılara, Nefsinin keyfi için, girer hep günahlara.
Yapar hiç çekinmeden nefsin her dileğini, Kalp kırar, gönül yıkar, bilmez ne dediğini.
Hiçbir hareketinde tanımaz ölçü sınır, Çünkü o, her işinde, nefsinden emir alır.
Halbuki onun nefsi, düşmandır kendisine, O ise buna rağmen, esir olmuş nefsine.
Pervasızca yapsa da, günah olan her işi, Ölünce bekler onu, Cehennemin ateşi.
Halbuki günahına üzülseydi içinden, Kurtulurdu belki de, Cehennem ateşinden.)
Yine buyuruyor ki, bu zât bir sohbetinde, (Resûlullah''ı sevmek, çok mühimdir bu dinde.
Çünkü O''na Rabbimiz, "Habibim" demektedir, Yâni Resulullah''ı çok seviyor demektir.
Kim ki Onu çok sevip, uymağa eder gayret, Allahü teâlâ da, ona eder muhabbet.
Bilinen bilinmeyen, bilcümle iyilikler, O yüce Peygamberi "Sevmekle" ele geçer.
Bu yolda yükselmeye, bu "Sevgi"dir vesile Zîra hep yükselenler, yükselir bu sevgiyle.
Sebebine gelince, Resulü, Cenab-ı Hak, Bilcümle mahlûkattan "Çok üstün" eyledi halk.
Bütün güzellikleri, ne varsa iyi alâ, Hepsini, Habibinde topladı Hak teâlâ.
"Âşık" idi O''na hep, sahabenin cümlesi, Rızasına ermekti, herbirinin gayesi.
Onlar, O''nu herşeyden daha fazla sevdiler, Uğrunda seve seve can feda eylediler.
O''nu sevmiyenler de, sevmediler hayatta, Onlara düşman olup, harp ettiler ve hattâ.
Sırf O''nun için olan bu sevgi ve adavet, Sayesinde indallah, yükseldiler begayet.
Çünkü ibadetlerin başı bu ikisidir, Allah için "Düşmanlık", Allah için "Sevgi"dir.
