Günah işleyeni görünce, ağlayan zat!
Ebû Abdullah Mehaî hazretleri “rahmetullahi aleyh” Cünd şehrinin bir köyünde vefât etti.
Çok merhametli bir zâttı. Öyle ki; insanların günah işlediğini görünce, üzüntüsünden ağlardı!
Bir gün hırsız girdi evine.
Bütün eşyasını alıp götürdü.
Büyük zât eve girip vaziyeti görünce başladı ağlamaya!
Hanımının garibine gitti bu hâl, ve ona;
“Efendi! Hiç dünyâlık için ağlanır mı?” dedi.
“Ben onun için ağlamıyorum ki.”
“Ya ne için ağlıyorsun?”
“Hırsız için ağlıyorum.”
“Hiçbir şey anlamadım bey.”
“Hanım niye anlamıyorsun? Bu adam hırsızlık yapmadı mı?”
“Evet yaptı...”
“Yaptığı günah değil miydi?”
“Elbette günahtı.”
“Peki, günâhın karşılığı nedir âhirette?”
“Cehennem ateşidir.”
“İyi ya, nasıl yanacak o ateşte? O acıya nasıl dayanacak. İşte ona ağlıyorum” buyurdu.
● ● ●
Bir gün de sohbetinde; "Yumuşak huylu, hilim sâhibi kimse, gündüzleri oruç tutan, geceleri namaz kılan kimsenin derecesine kavuşacaktır” buyurdu.
Ve ilâve etti:
“Bir hadîs-i şerîfte “Gadap [kızgınlık] zamânında yumuşak davrananı Allahü teâlâ çok sever” buyuruldu.”
