Seyfeddin-i Fârukî "kuddise siruh" -4-

Müslümanlar kardeştir Bu zâta sordular ki; (Evliya nasıl olur? Evliya olanlarda ne özellik bulunur?) Buyurdu ki; (Evliyâ, denir ki şu kimseye, Doludur onun kalbi, sırf Allah sevgisiyle. Yâni O''nu çok seven, O''nun aşkıyla yanan, Bir kalbi kimin varsa, "Evliya"dır o insan. İmâm-ı Rabbâni de, eseri "Mektûbat"ta, Bu mevzû üzerinde buyuruyor ki hattâ; (Böyle kalbin sahibi, düşünse de bin sene, Aslâ gelmez kalbine, Allah''tan gayrı nesne.) Buna kavuşmak için, pek çok çalışmalıdır, Ve acele etmeyip, ümitli olmalıdır. Bir gün gelir, elbette nasib olur bu devlet, Her şeyi, bir lâhzada yaratır Allah elbet. Ya henüz hayattayken, ya verirken rûhunu, Yâhut öldükten sonra ihsan eder O bunu. Ne zaman ihsan eder? Onun bileceği iş, Köle, efendisiyle eder mi alış veriş? Kula düşen, ihlâsla yapmaktır kulluğunu, O verir veya vermez, düşünmez aslâ bunu. Zîra vermesi midir bize hayırlı olan, Yoksa vermemesi mi, haberimiz yok bundan.) Bir gün de buyurdu ki; (Hep iyilik yapınız İnsanlara daima yumuşak davranınız. Birinin ihtiyacı var ise, karşılamak, Ve herkesle yumuşak, güleryüzle konuşmak, Hakkında Resûlullah çok şey buyurmuşlardır, Hadisi şeriflerden bâzıları şunlardır: (Müslüman, Müslümanın kardeşidir, zulm yapmaz, Ona iyilik eder, sıkıntıda bırakmaz.) (Her kim bir kardeşine yardım ederse eğer, Allahü teâlâ da, o kula yardım eder.) (Kim ferahlatır ise, bir dertlinin gönlünü, Allah da imdat eder, o kula mahşer günü.) Allah, bâzı kulları yaratmıştır ki, onlar, Kulların ihtiyacı ne ise, karşılarlar. Derdi olan kimseler, sığınırlar bunlara, Girmezler mahşer günü, bunlar sıkıntılara.) Yine buyuruldu ki; (Bir kimse, Allah için, Dert ve sıkıntısını giderse bir kişinin, O kimseye, on sene İ''tikâf yapmış gibi, Ecir ve sevap verir, âlemlerin sahibi.) Yine buyuruldu ki; (Her kim, bir kardeşine, Yardım ederse eğer, herhangi bir işine. Gönderir Hak teâlâ ona yetmişbin melek, Ona dua ederler sabahtan akşama dek. Ve her adımı için, yaptığı bir günahı, Affedilip yükselir Cennetteki makamı.)