Avustralyalı popüler polisiye yazarı Sarah Bailey: Hayal dünyamda mutlaka ceset var
Polisiye edebiyata tesadüfen yöneldiğini kaydeden Avustralyalı yazar Sarah Bailey “Bütün hikâye fikirlerimin içinde bir ceset var” diyor.
Sarah Bailey, Avustralya’da yaşayan popüler bir polisiye yazarı. Yıllarca reklamcılık sahasında çalışan Bailey, 35. yaş gününden sonra ilk romanı “Karanlık Göl”ü yayımlamış ve ödüller kazanmış. Sonrasında eserlerinin ardı arkası kesilmemiş. Türkiye’de de takipçileri olan yazar, 15 bin kilometre uzaklıktaki bir ülkede ilgi görmesini memnuniyet ve biraz da şaşkınlıkla karşıladığını söylüyor. The Kitap etiketiyle eserleri Türkiye’deki okurlara sunulan Bailey’le İstanbul’da edebiyat üzerine sohbet ettik...
Reklamcılık alanında çalıştıktan sonra sizi polisiye edebiyata yönelten ne oldu?
Polisiyeye yöneldim çünkü bütün hikâye fikirlerimin içinde bir ceset var! (Gülüyor) Aslında bu tamamen tesadüf oldu. Polisiye yazmayı önceden düşünmemiştim. Ancak ilk kitabımı (The Dark Lake-Karanlık Göl) yazmaya başladığımda ortaya kendiliğinden sırlı bir hikâye çıktı. Kitabı bitirdiğimde menajerim, “Bu polisiye roman olmuş” dedi. Bunun psikolojik yönünü her zaman ilgi çekici buldum. Aslında çocukluğumda bu tür hikâyelere büyük bir merak duydum.
ŞÜPHECİ DEĞİL, TEMKİNLİYİM
Polisiye yazmak günlük hayatınızı nasıl etkiliyor? Şüpheci bir insan mısınız?
Şüpheci olduğumu söyleyemem. Belki sadece biraz temkinliyim.
Eserlerinizde daha çok haberlerden mi besleniyorsunuz?
Hemen her yerden. Haberler, podcast’ler ya da başkalarından duyduğum hikâyeler kaynaklarım arasında. Artık bir haber duyduğumda ya da bir şey gördüğümde hemen “Bu, bir kitap için iyi bir fikir olabilir” diye düşünüyorum.
Polisiye yazmanın en zor tarafı nedir?
Bütün gerçekleri doğru şekilde bir araya getirmek. Özellikle olayların zaman çizelgesini doğru kurmanız gerekiyor. Araştırma yapmak da zorlayıcı.
Eserlerinizde medyayı eleştiriyorsunuz. Sizce medya suçları daha ilgi çekici hâle getirerek mi aktarıyor, yoksa insanların suçların farkına varmasını mı sağlıyor?
Bence her ikisi de söz konusu. Türkiye’deki medya ortamını çok iyi bilmiyorum ama Avustralya’da medyanın bir kısmı son derece sorumlu. Bir kısmının ise insanları korkutmaya ya da belirli siyasi görüşleri empoze etmeye çalıştığını görüyorum.
Peki edebiyatın bu noktadaki eli temiz mi? Edebiyat da suçları bir anlamda besleyebilir mi?
Bu soru bana sık sık soruluyor. Suç üzerine yazdığım için kendimi kötü hissedip hissetmediğim merak ediliyor. Bence hikâye anlatmakta bir sakınca yok. İnsanlar hikâyeler aracılığıyla bir konuyu veya insanların psikolojisini anlamaya çalışıyor. Ancak ben bazı konuları yazarken hassas davranırım. Örneğin çocuklarla alakalı meselelerde çok ileri gitmek istemem.
Kadın cinayetleri de artık edebiyatta sıkça karşımıza çıkıyor. Sizce bu tür hikâyeler suçu teşvik ediyor olabilir mi?
Benim hikâyelerimde öldürülen karakterlerin arasında erkekler de kadınlar da bulunuyor; farklı türden olaylar anlatıyorum. Yani mesele yalnızca kadınlarla sınırlı değil. Bunun bir özendirme ya da teşvik aracı olduğuna inanmıyorum.
ROBOTLAR EDEBİYAT YAPAMAZ
Yapay zekâyı ne kadar kullanıyorsunuz? Yazarken faydalanıyor musunuz?
Araştırma dışında yazarlığımla ilgili hiçbir aşamada kullanmıyorum. Zaten yapay zekâ konusu Avustralya’da şu sıralar oldukça tartışmalı. Hükûmet müzik eserleri için koruma getirdi ancak edebiyatı bu korumanın dışında bıraktı. Bu yüzden herkes çok öfkeli. Ben de yazarların işsiz kalmasını istemiyorum. Kitap üretmeye devam edebilmelerini arzu ediyorum. Robotların edebiyat yapabileceğini düşünmüyorum. Bu sebeple yazarlığı korumanın, sanat yoluyla insanların para kazanabilmesini sağlamanın önemli olduğuna inanıyorum.
Her yerde kedi var buna bayıldım!
İstanbul’a ilk defa geldiğini söyleyen Sarah Bailey, “Şehir harika! Her yerde kediler var; buna bayıldım. İstanbul’un daha fazlasını keşfetmek için sabırsızlanıyorum.” diyor.
“Agatha Christie, ‘Doğu Ekspresi’nde Cinayet’ romanını buradan yalnızca 100 metre uzakta yazmıştı. İstanbul’da geçen bir eser yazmayı düşünür müsünüz?” soruma ise şu cevabı veriyor:
Vay canına! Christie’yle ilgili bu detay gerçekten ilginç. Belki gidip orada biraz vakit geçirebilirim. Diğer soruya gelince, İstanbul’da geçen bir polisiye roman elbette yazabilirim. Ancak bunun için sanırım tekrar buraya gelmem gerekecek.


