Ateşten sandık getirdiler!..

Zebid şehrinde yetişen velilerden Merzuk Sarifi hazretlerinin vefatından seneler sonra, vâlilerden İbni İydemir İsminde birisi vefat etti... Onu, Merzuk Sarifi’nin kabrinin yakınında bir yere defnettiler.

O zaman bir âdet vardı.

Ve herkes buna uyardı.

Şöyle ki;

Birisi vefat etseydi, o gece biri onu beklerdi. Kabir yanında bir “çadır” kurulur, ölenin yakınlarından birisi, o gece o çadırda yatardı. Bu ölen için de amcasının oğlu çadırda yattı.

Ve bir “rüya” gördü.

Şöyle ki;

Bir grup melek geldiler.

Ateşten “sandık” getirdiler.

Ve o gün vefat etmiş olan vâliyi kabrinden çıkarıp, getirdikleri “ateşten sandığa” koymak istediler.

O ise feryat ediyor ve;

“İmdât” diye bağırıyordu.

Merzuk Sarifi kabrinden çıktı.

Ve o meleklere;

“Onu bırakınız!” dedi.

Melekler onu gördüler.

Ve çok hürmet gösterip;

“Ey Efendimiz! Biz buna böyle yapmakla emrolunduk” dediler.

Merzuk Sarifi, onlara;

“İyi ama Rabbim beni, bu kimseye ve yakınımdaki mevtâlara şefaatçi eyledi” buyurdu.

Melekler bu defa;

“Peki efendim” dediler.

Ve onu bırakıp gittiler.

Nihayet sabah oldu.

Rüyayı gören kimse rüyasını insanlara anlatınca, yakınları sevince gark oldular. Onun büyüklüğünü daha iyi anlayıp ruhuna “Fâtiha” gönderdiler...