"Bir kıza âşık oldum!"
Mısır’da yaşayan Muhammed Şüveymî hazretlerinin kabr-i şerîfi de bu yerdedir.
Bir gün sevdiği bir genç geldi.
Ancak “üzüntülü” hâli vardı.
Ona buyurdu ki:
“Sıkıntılısın evlât.”
“Evet efendim, hem de çok.”
“Hayırdır, neyin var?”
“Efendim, ben bir kıza âşık oldum.”
“Olabilir, kim bu kız?”
“Komşumuzun kızı efendim. Evlenme teklif ettim, reddetti. Delireceğim.”
O gence dergâhın boş bir “oda”sını gösterip;
“Gir şu odaya, o kızın ismini tekrar tekrar söyle” buyurdu.
Delikanlı girdi o odaya.
Yemedi, içmedi, "Nerimân! Nerimân!" dedi durdu devamlı.
Üçüncü gün çalındı kapısı.
İçeriden seslendi:
“Kimsiniz?”
“Ben, Nerimân!”
“Hangi Nerimân?”
Kız sinirlendi;
“Canım hangisi olacak? Sevdiğin Nerimân, evlenmek istediğin Neriman.”
“Peki ne istiyorsun?”
“Canım evlenme teklif etmiştin ya, kabul ediyorum!”
Genç, kalbinden;
"Mâdemki insan sevdiğinin ismini çok söylemekle ona kavuşuyor. Öyleyse Rabbimin ismini çok söyler, Ona kavuşurum" dedi.
Böyle düşündü...
Ve kapıyı açmadan;
“Ben vazgeçtim” dedi.
“Sen neler söylüyorsun?”
“Evet, seninle işim yok.”
Kız, me’yus geri döndü...
O genç, o günden itibâren “Allah”ı zikretmeye başladı. Beşinci gün açıldı kalp gözü. Evliyâ oldu...
