"Filân adam yavrumu kaçırdı!"
Zeynelâbidîn Alî hazretleri, bir gün sevdikleriyle sahrâda oturuyordu.
Güzel yüzlü bir ceylan geldi.
Bu zâtın yanında durdu.
Ve bâzı sesler çıkardı.
Yanındakiler sordular:
“Bu hayvan ne diyor efendim?"
Büyük velî;
"Filân adam yavrumu kaçırdı. Dünden beri onu emziremedim. Bana yardım edin diyor" buyurdu.
Ve çağırttı o adamı.
Geldiğinde;
"Sen, bunun yavrusunu kaçırmışsın, git getir de onu emzirsin" buyurdu.
Köylü, hayret içinde gitti!
Ve yavru ceylanı getirdi.
Ana ceylan yavrusunu emzirdi.
Ve sevinç içinde hoplayıp sıçrayarak giderken, dönüp dönüp arkasına bakıyordu.
Ordakiler sordular:
"Bu ceylân ne diyor efendim?"
Buyurdu ki:
"Bize teşekkür ve duâ ediyor."
● ● ●
Bu zât, bir zaman hastalandı.
Sevdikleri ziyâretine geldiler.
Onlara sordu ki:
"Niçin geldiniz?"
"Hasta olduğunuza üzüldük. Çünkü sizi çok seviyoruz" dediler.
Büyük velî;
"Kim beni, Allah için severse, mahşer günü (Arş-ı âlâ) altında gölgelenir. Her kim de dünyâ için severse, o da hesapsız dünyâ nîmetlerine kavuşur" buyurdu.
