"Herhâlde ecelim yakın!.."

Balıkesir'de yetişen velîlerden Tekir Dede bir gün talebesiyle dolaşırken küçük bir fidanlığa geldiler. Fidanlığın içinde, bir velînin kabri vardı.

Mübârek zât geldi.

Oraya varıp durdu.

Ve o kabri gösterip; “Burada, Allah dostlarından biri yatıyor... Dün gece kendisini rüyâda gördüm, beni yanına çağırdı” buyurdu.

Gençler merak edip;

“Hayırdır inşallah” dediler.

Ve tâbirini sordular.

Mübârek zât;

“Herhâlde ecelim yakın” buyurdu.

Gençler üzüldüler!

“Allahü teâlâ geçinden versin hocam” dediler.

Büyük zât;

“Takdir neyse, o olur. Ölürsem, beni bu zâtın yanına defnediniz” buyurdu

Ne diyeceklerini bilemediler?!

Üzüntü içinde;

“Aman hocam, Cenâb-ı Hak sizi başımızdan eksik etmesin. İnşallah sağlık ve sıhhatle daha çok yaşarsınız” dediler.

Büyük velî;

“Hayır çocuklar. Siz hemen bu velî zâtın yanında, benim için bir kabir kazın” buyurdu.

Talebeler şaşkındı!

Birbirlerine baktılar.

Yapacak bir şey yoktu...

Kederlerini kalplerine gömüp, neticeyi beklediler!

Tekir Dede, talebesinin hepsiyle o an helâlleşti.

Ve o gece ayrıldı dünyadan. O kabrin yanına defnettiler kendisini...