Herkese tepeden bakan adam!
Bağdat'ta yetişen ve kabr-i şerîfi Bağdat’ta olan velîlerden Ebül Hüseyin Nûrî hazretlerinin sohbetine, mevkî sâhibi bir kişi geldi bir gün.
Ancak mağrurdu.
Gururlu ve kibirliydi.
Mevkîsine güveniyordu.
Herkese tepeden bakıyordu.
Oturdu sohbet halkasına.
O esnâda Ebül Hüseyin Nûrî hazretleri, sevdikleriyle sohbet ediyordu...
Bu mağrur gelince, mevzuyu değiştirdi.
Ve ordakilere;
“Ben bu gece, mânâlı bir rüyâ gördüm” dedi.
Sordular:
“Ne gördünüz hocam?”
Buyurdu ki:
“Sultan olmuşum. Muhteşem bir tahtta oturuyorum. Etrâfımda hizmetçiler fır dönüyor, emrimi bekliyorlar. Bir saltanat ve ihtişam içindeyken uyandım birden.”
Yaşlıca bir sevdiği vardı.
Bu zâta dönüp;
“Rüyâ değil mi hocam, elbette ki bitecek” dedi.
Büyük velî, ona;
“Evet, bir anda bitti ve hayâl oldu saltanatım. Bu dünya da, dünya makamları da böyle geçici ve aldatıcıdır. Bunlarla mağrur olmak, kibirlenmek, mümin olan kişiye hiç yakışmaz” buyurdu.
Adam almıştı alacağını.
O gün attı gururunu.
Tevâzuya büründü.
Ölünceye kadar da hep böyle “başı önünde” yaşadı.
Tam bir tevâzu içinde...
