Kaydet
|
Hazret-i Ömer (radıyallahü anh), seher vaktinde mescid-i şerîfte namaz kılmaya giderken Ebû Lü'lü adında bir Yahûdî, bir rivâyette karanlıkta bıçakla vurup mübârek karnına sapladı.
Altı yerinden yaraladı.
Eshap bunu gördüler.
Üzülüp ağlaştılar!
Ve o kâfiri yakalayıp cezasını verdiler!
Sonra Hazret-i Ömer'i o mahalden alıp evine getirdiler.
Cerrah gelip gördü. Yaraları dikti.
Ve "İyileşinceye kadar hiç hareket etmeyin!" diye tembîh etti.
● ● ●
Sahâbe-i güzîn geldiler.
Çevresinde oturdular.
Halîfe, bâzı dînî emirleri onlara vasiyet ediyordu...
O ara namaz vakti geldi.
Ve ezân okundu.
Hazret-i Ömer cerraha dönüp "Şimdi abdest alıp namaz kılsam ne olur?" diye sordu.
Cerrah düşündü...
"Hareket edersen dikişler sökülür, ölürsün" diye cevap verdi.
● ● ●
Halîfe bunu işitti.
Ama önemsemedi.
"Namâzı terk etmektense öleyim daha iyi" buyurdu.
Ve sahâbeden birini Hazret-i Âişe'ye gönderip Resûlullah’ın Ravda-i mütahharasına defni için ondan izin istedi.
Hazret-i Âişe bu haberi aldı.
Üzülüp ağladı!
Ve bu kederle "Âh kıymetli Ömer, atamın yâdigârı da gidiyor! Ben, o yeri kendim için saklardım... Ama ona hibe ettim... Resûlullah’a ve babamın huzûruna varınca onlara selâmımı söylesin ve ‘bu ayrılık daha ne kadar sürecek?' diye sorsun" dedi. (Devamı yarın)
