Kaydet
|
Kendimle ilgili garip bir durum fark ettim. Ülkede her gün farklı bir olay yaşanıyor. Yolsuzluk, vurgun, soygun haberleri ardı ardına geliyor. Ve ben her seferinde şaşırıyorum.
“Nasıl ya?” diyorum gözlerimi kocaman açarak. “Bu adam ömrünü hayır işlerine adamış. Böyle bir yolsuzluk yapmış olamaz!”
Ama sonra bakıyorum, yapmış...
Sırf para için hastasını gereksiz yere ameliyat eden bir doktordan bahsediyorlar. “Yok artık!” diyorum hemen. “Bir doktor asla böyle bir şeye kalkışmaz!”
Biraz zaman geçince öğreniyorum ki kalkışmış...
“Yazarlar çete kurmuş hocam” diyor başka birisi. “Sosyal medyada birbirlerini övüp, birbirlerinin kitaplarıyla tavsiye listeleri oluşturuyorlar. Sonra hop, çok satanlar rafı…”
“O kadar da olmaz kardeşim!” diyorum yine elimi kaldırıp. “Edebiyat dünyası bunu kaldırmaz.”
Sonra bakıyorum, hop, kaldırmış...
“Ödül satıyorlar abi” diyor başka birisi. “Hangi alanda, nasıl bir ödül istediğini söyle. Bütçeni de belirle. Hemen ayarlayalım.”
İçimden hayvanları durdurmak için kullanılan sözler geçiyor, susuyorum. Sonra öğreniyorum ki bu da olmuş...
Yani hangi kapıyı aralasanız, arkasından organize bir yozlaşma çıkıyor. İşin kötüsü birçoğu eğitimli insanlar. Yani eskiden sadece baki kalan eşeklik, artık eğitimle terfi ediyor!..
Şimdi gündemde fon vurgunu var. Her gün birileri gözaltına alınıyor. Ve ben olan bitene hayret etmeye devam ediyorum...
Bir yandan da gün gelecek ve artık şaşırmayacağım diye korkuyorum!
Yozlaşmanın anatomisi ve sofra
Ahlaksızlık, sinsice yayılan bir mikrop gibidir. Damara bir kez girdi mi organ seçmez. Kan nereye akarsa o da oraya sürüklenir. Sektör, ünvan, makam tanımaz.
Bazen parmağımızın ucunda iltihap oluşur ama sadece parmak yanmaz. Ateş bütün vücuda yayılır. Toplumsal maraz da böyledir. Enfeksiyonun kaynağı bellidir belki ama yangın tek bir odada kalmaz.
Siyasette çürüme varsa, pis koku Meclis koridorlarına hapsolmaz. Emniyet şeridini gasbeden sürücüye, kuyrukta hakkınızı çalan arsıza, hak etmediği not için öğretmenin kapısını aşındıran öğrenciye kadar sirayet eder.
Duvardaki diplomalar birer bağışıklık kartı değildir. Muayenehane kapısındaki pirinç tabela, yargıç cübbesindeki sırma ya da yakadaki yaldızlı rozet ahlaksızlığa panzehir olmaz.
Ahlaksızlığın mesleği, memleketi, etiketi yoktur. Dağda teröristlerle de çete kurulur, hastane koridorunda beyaz önlüklülerle de. Kravatlısı da vardır, cübbelisi de yakasında rozet taşıyanı da.
Bir gün önlük giyer, bir gün cübbe. Bir gün mikrofon tutar, bir gün kalem. Bir gün “sevgili hemşehrilerim” diye başlar söze, bir gün “değerli okurlarım” diye.
Akademide başkasının alın terini gasbeden profesör, inşaatta çürük kolonlara imza atan mühendis, sahada şikeye batan spor adamı… Bu ülkenin önündeki en büyük engel, işte bu insanlardır. Ve başımıza ne geldiyse, şık giyimli bu eşkıyalardan gelmiştir...
İşin kötüsü, bir gün yüksek ateş vücudu sardığında kimse "Bu hastalık nereden bulaştı?" diye sormaz.
Çünkü herkes aynı sofradan yemiştir.
