Kaydet
a- | +A

İblîs'in adı Azâzil idi.

Cin olarak yaratıldı.

Ama meleklerin arasında bulundu. Vaktâ ki yerlerin ve göklerin idâresi O'na bırakıldı.

O vakit kibirlendi.

Ve kendi kendine;

"Bu makâm benden gayriye verilirse, ibâdetten vazgeçerim. Zîrâ benden üstün kişi yoktur" dedi.

Melekler baktılar.

Levh-i mahfûzda:

"Allah'a yakın biri, gadaba uğrayıp tard olunur" yazısını gördüler.

Endîşe ettiler.

Azâzil'e gelip;

"Birine bir belâ gelecekmiş. Duâ et, Hak teâlâ onu bize vermesin" dediler.

Azâzil;

"Korkmayın. O belâ size gelmez. Ben o yazıyı hep görürüm" dedi.

Melekler ısrar edip;

"Sen duâ et" dediler.

Azâzil o zaman; "Yâ Rabbî, bunları o belâdan koru" dedi.

Kendini demedi.

Ardından;

"Yâ ilâhî, o yazıda kastedilen kimdir?" diye sordu.

Hak teâlâ;

"O, öyle biridir ki, ona nice nîmetler veririm. O ise emrime itâat etmez. Ben de onu huzûrumdan tard ederim" buyurdu.

İblîs tekrar sorup;

"O kimdir?" dedi.

Hak teâlâ;

"Pek yakında görürsün" buyurdu.

O vakit başını kaldırdı.

Levh-i mahfûza baktı.

"İblîs'e lânet olsun" yazısını gördü.

www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com