"Üzülme, hepsini mağfiret ettim"

Filistin’de doğup Kudüs’te vefat eden fıkıh âlimi ve evliyanın büyüklerinden Remli Şafii “rahmetullahi aleyh” hazretleri, Safvet-üz-Zekât adlı eserini tamamladığı zaman yakınındaki deniz kenarına gitti.

Kitaba “taş” bağladı!

Ve denize bıraktı.

Sonra ellerini kaldırıp;

“Ey Allah'ım! Eğer bu kitap, senin rızan için, ihlâsla, hâlisane olarak yazılmışsa yukarı çıksın” diyerek dua etti...

Az sonra kitap çıktı.

Hiç ıslanmamıştı.

Sevinip şükretti.

● ● ●

Bu zatın bir sevdiği vardı. Bu mübarek veliyi, vefatından sonra rüyasında gördü ve kendisine;

“Allahü teâlâ sana nasıl muamele etti?” diye sordu.

Mübarek ona baktı.

Ve şöyle anlattı:

Allahü teâlâ beni huzuruna çağırdı. Emir üzerine huzuruna vardım.

Hak teâlâ, bana;

“Ey Remli! Ben sana bu kadar ilim verdim. Sen, o kadar ilimle ne yaptın?” diye sordu.

Ben arz ettim ki:

“Öğrendiğimle amel ettim.”

Tekrar sordu ki:

“Başka ne yaptın?”

“Bildiklerimi başka insanlara da öğrettim yâ Rabbî.”

Hak teâlâ sordu:

“Doğru söyledin ey kulum, benden ne dilersin?”

Ben cevaben;

“Beni seven ve yolumuzda olan herkesi affet yâ Rabbî!” dedim.

Hakk teâlâ hazretleri;

“Sen üzülme, ben onların hepsini mağfiret ettim” buyurdu.