Yediğinden bana da ver

Peygamber Efendimiz (sallallahü aleyhi ve sellem), Eshabiyle bir bahçede oturmuş yemek yiyorlardı. Bir cariye geçti oradan. Harpte esir alınan kadın kölelere "cariye" denirdi.

O cariye dönüp baktı.

Efendimiz'i gördü.

Huzuruna yaklaştı.

Ve "Yediğinden bana da ver" deyiverdi. Sahabe-i Kiram şaşırdılar. Efendimiz, önündeki yemekten bir lokma alıp uzattılar o kadına.

Lâkin cariye almadı.

"Onu istemiyorum" dedi.

Efendimiz sordular:

"Ya ne istiyorsun?"

"Ağzında çiğnediğinden ver" dedi.

Eshab daha da şaşırdılar.

Hatta öfkelendiler.

Ama Efendimiz onu kırmadı. Mübarek ağzındaki lokmadan verip onu sevindirdi.

***

Kadın, Resulullah Efendimiz'in elinden o lokmayı alıp da yediği anda hâlinde âni bir değişiklik oldu.

O edepsiz hâli gitti.

Çok pişman oldu.

Yaptığından utandı.

Kızardı, bozardı.

Önüne bakarak süratle uzaklaştı o yerden. O günden sonra "edep haya" timsali bir hanımefendi oldu. Öyle ki edep ve terbiyesiyle parmakla gösteriliyordu o havalide

***

Efendimiz (aleyhisselam), çocuk sahabilerden Hazret-i Katade'nin (radıyallahü anh) yüzünü sevgiyle okşamışlardı bir gün.

O an yüzü değişti.

Bir parlaklık geldi.

Öyle ki akranı arasında hemen farkedilirdi. O parlaklık ölünceye kadar da hiç gitmedi ondan.

> www.gonulsultanlari.com Tel: (0 212) 454 38 10 www.siirlerlemenkibeler.com