Günü gelince

Sağı toparlamak, solu toparlamak, merkez sağı biraraya getirmek..vs. Niye bu kadar anlamsız hale geldi? Üç sene önce böyle konular konuşulunca en azından bir anlamı olurdu..Şimdi, -şimdilik- hepsi boş iş gibi görünüyor. Bu işleri boşluğa bırakan ne? Dün, derdimizin dermanını istikrarda, birleşmekte, tek parti iktidarında arardık.. Bugün nerede ne aradığımızı bile bilmiyoruz ya da söyleyemiyoruz. Sanki herkes sipere yatmış, bir işaret bekliyor. Nereden bekliyor? Yine herkes, bugünleri idareten yaşıyormuş gibi yapıyor.. Asıl hazırlığımız "yarından sonrası" için der gibi. Yine sanki alın terimizin karşılığını değilde, katılacağımız çekilişte "bize de birşey çıkarsa" diyenler gibiyiz. Uzaktan bakınca, her şey bizim dışımızda cereyan ediyormuş gibi görünüyor. Allah selamet versin, Demirel, "Garnınızdan konuşmayın" derdi. Hepimiz karnımızdan konuşur hale geldik. Herkes şikayetçi.. Hiç kimse şikayetçi değil.. Herkes derdini bir kenara not ediyor.. Günü gelince söyleyecekmiş gibi.. Neyi beklediklerini söylemiyor insanlar.. Beni de merak sardı. Bu kadar insanın beklediği şeyin ne olduğunu kim merak etmez.

>> Laf olsun hesabı Sosyal ve ekonomik yapının alabora olması.. milyonlarca insanın yeni statülere oturarak hiç bilmedikleri roller üstlenmesi, üstelik bütün bunların büyük değerler erozyonu eşliğinde ortaya çıkması birşeylerin çözülmesine yolaçtı. Bir toplumu başka bir toplumdan farklı kılan etika çöktü. İnsanlar yaşamak yerine sahip olmak tutkusu içine girdiler.

Daha çok mal, daha çok para, daha çok iktidar. Buna ulaşmak için her yol mubah sayılıyor. Bu yeni bir sosyal hadise değil. Yeni olan statü belirleyici tek faktörün para olması. İtibarın parayla orantılı olarak artması, azalması. Bu gidişat insanları üzmüyor, hayıflanmasına sebep oluyor.