İşinden nefret edenler

İnsanlara yaptıkları işi sevdirmenin yolu ne? Hemen sorunun tersi akla geliyor: Önce niye sevmediklerini bilmek lazım gibi..Derine inmeyince bu soruya üstünkörü cevap verenler şöyle diyor.. Geçinemiyorlar da ondan. Mesela işini gönülsüz yapan bir öğretmen..Bugünün şartlarında sadece öğretmenlikten geçinebileceği kadar maaş alsa..Üç milyar, beş milyar her neyse..Bütün öğretmenler işine dört elle sarılır mı? Bir taksici hayatını rahat bir şekilde sürdürebileceği kadar kazansa işini sever, emekli oluncaya kadar yapmayı düşünür mü? İşinden keyf alır mı? Savcısı, tamircisi, emlakçısı, marangozu, pazarlamacısı, konfeksiyoncusu, lokantacısı, mühendisi, dişçisi..Yaptığı iş ne olursa olsun insanlar ekseriyetle başkasının yerinde olmak istiyor. İşini seven az. Ya çaresizlikten hamur humur iş yapıyor, ya da ilk fırsatta değiştiriyor. Sevdirmenin yolunu göstermek zor olsa da söylenebilecek kesin birşey daha var: Yine büyük ekseriyet tesadüfen bir mesleğin, bir işin sahibi oluyor. Çaresiz kaldığı için tamirci.. İstediğini olamadığı için öğretmen.. Başka iş bulamadığı için baklavacı.. Kısa yoldan hayata atılmak için assubay.. Ortaokul ya da ilkokul çağında taksici olmaya karar veren tanıdık bildik bir Allahın kulu var mı? Gavur memleketinde var. Mezarlık müdürü olacağım, diyerek büyüyen kimse de yok. Bizim gibi ülkelerde hükmedilecek, emir verilebilecek bir pozisyon çoğunluğun ilk tercihi..bol para bile ikinci sırada geliyor. Keşke üzerinde çalışıp sebeblerin bulunabileceği araştırmalar yapılsa..Bu hastalık telkinle atlatılacak gibi değil.

Görüntülü mahkeme

Mevzuat izin verir mi, benzeri bir uygulama var mı bilmem. Medyatik olmayan bir davanın (ki alelade bir dava) seyrettikten sonra aklıma geldi. Bizde sadece davalılar değil, davacılar da horlanıyor. Dik dur, konuşma, önüne bak..sus..sıranı bekle..ne var orda.. Her duruşma başından sonuna kayda alınsa..Kasedin üzerine de filan dava, filan mahkeme feşmekan gün yazılsa..Bu kasetler biriktirilse..Bir de halk jürisi kurulsa.. Gördüğü muameleden (karardan değil) rahatsız olana muhakeme safhasının kasedini bu jüriye izletme imkanı verilse.. Yahu kayda geçiyoruz hiç olmazsa şu insanlara biraz daha zarif davranalım gibi bir kaygı oluşur mu? Fırsat bu fırsat deyip geleni geçeni düzlemenin iş yoğunluğu veya bu işlere ayrılan bütçenin azlığı dışında bir sebebi yok mu?