Vakti gelince
Sema Hanım örneği, Türkiye''deki
partilerin yapısını bir kere daha hatırlamak için güzel
bir örnekti.
Dünyanın her yerinde her örnekte başarısız olan elenir.
Bizde iki kurum var ki birinde başarısızların yeri pekişir, öbüründe başarısızlık sözkonusu bile değildir.
İşte yapı ortada.
Barajı aşamayan partinin genel başkanı bile oybirliğine yakın bir çoğunlukla tekrar başkan seçilebiliyor.
İktidar olan bir partinin kongresinde ise göstermelik bir adaya dahi tahammül edilemiyor.
....
Yine Ecevit kongre sonrasında yaptığı açıklamada, "Günü gelince bu makamı benden sonraki kuşaklara
bırakacağım" dedi.
Sizce günü ne zaman gelir.
Veya "Tamam artık, buraya kadar ben bırakıyorum" diyen birisini duydunuz mu?
Son 50 yılda bir tek örneği yoktur.
İki turlu dar bölge sistemine geçmenin bir yolu bulunabilse bir anda bugünün bütün parti
başkanları boşa çıkar.
Devir daim çarkı bozulur.
Şimdi başkan delegeyi, delegeler başkanı seçiyor.
Ödüllendirme kabilinden içlerinden bazıları da milletvekili yapılıyor.
Ve kongrede en büyük alkışı, "47 bin mevsimlik işçiyi daimi kadroya aldık" sözü topluyor.
Sözün gelimi aynı siyasi ekip, kamudaki
eleman fazlasını azalttık, diye
övünerek kürsüye çıksa, "Yuuhhhh" sesleriyle iner.
Bu düzende marifet adam almaktır.
Taban fiyat vermektir.
Kredi borçlarını silmektir.
Sık sık af çıkarmaktır.
Vergi borcunu affetmektir.
Prim borçlarını ertelemektir.
Mevduata garanti vermektir.
....
Mehmet Moğultay, Adalet Bakanlığına 5000 partiliyi soktum, dediği zaman salon alkıştan inlemişti.
Delege böyle müjdeleri fetih haberi gibi karşılıyor.
İşin içine koalisyon girince
sizden vali, bizden müdür, sizden genel müdür, bizden vali hesapları yapılıyor.
Her koalisyon ortağı partiye üstü örtülü bir şekilde vali, emniyet müdürü, milli eğitim müdürü kontenjanı tanınıyor.
Biz de birileri bu düzeni değiştirse diye bekliyoruz.
Herşeyden önce biz seçmen olarak bu yapının değişmesine razı mıyız?
Değiliz gibi gözüküyor.
İtirazımız yapıya
değil.. Kaynağın başka yerlere pompalanmasına..
