Nefesler kesilirken...

Yine zafer... Yine Cimbom... Yine bayraklar havada... Yine şarkılar dillerde... Gözünaydın Türkiye!  Bütün ülkeyi bir kere daha ayağa kaldıran maçın; iki devrelik farklı görüntüleri vardı. Hepimiz, G.Saray''ın maça savunmayla başlayacağını sandık.

Beklediğimiz ya da korktuğumuz gibi olmadı. G.Saray İtalya''daki 1-1''e sırtını dayamadı. 0-0''lık ve 1-1''lik ilk deplasman sonuçları; iki tarafı keskin kılıç gibidir. Hatta çoğu kez kabzası yoktur. Bu yüzden; sıkı sıkıya tutayım derken, elini kesersin. G.Saray; bunun böyle olduğunu ev ödevi yapıp çalışmış gibi, maça başlar başlamaz Bologna''nın boğazına sarıldı. "Ya canını, ya turunu" diye tehdit edip, köşeye sıkıştırdı... Neye uğradığını şaşıran İtalyanlar; kendi oyun sistemlerini kuramadan, şahane bir gol yedi. Sevinçten havalara sıçrayıp, daha yere inmeden golü yedik. Capone; ilk müdahalelerde başarılı oldu, oldu... Olamadı; top rakibe geçtiğinde tank gibi ağır kalıyordu. Durumu 1-1''e getiren golden önce, ofsayt diye durakladı... Pozisyon devam edince, gene ağır kaldı... Kaleci Taffarel''in yapabileceği hiçbir şeyi yoktu. Bu goldeki hatasına rağmen; Capone, ilk yarıda 7 kritik hava topunu başarıyla kesti.  Suat''ın inanılmaz özverisi... Okan''ın çabası... Emre''nin becerisi... Çok dinamik bir orta saha örgüsü oluşturmuştu. Bologna; orta sahadan zor çıkar oldu. Yeşil alanda isterse kuzu çevirebilirdi, ama top çevirmesi mümkün görünmüyordu.

Çünkü top ayağındaki her İtalyan''ın başına üç G.Saraylı üşüşüyordu. B.Hakan''in bile geriye gelip, pres koyduğu bir ortamda; rakibin etkin bir güç kazanması hayli zordu. Çok top kaptık... Kaptığımız topları çok çabuk ve doğru kullandık... Şok ataklar yaptık.

G.Saray, kesinlikle sahanın hakimiydi... Yalnız hakimi değil; savcısı, avukatı, hatta Danıştay''ıydı. Herşey ondan sorulurdu. Çünkü o, herşeydi.  Ancak ikinci yarı için, aynı güzel şeyleri yazamayacağız.

Sarı-kırmızılılar; durup dururken, 2-1''i koruma sendromuna girdiler.

Orta saha anlamsız bir şekilde kayboldu. Savunma yapalım derken, rakibe oyun üstünlüğünü verdik. Arka arkaya pozisyonlar gelince, paniğe düştük. Savruk oynamaya başladık. İnanılmaz hatalar yapıyorduk. Dakikalar geçmek bilmiyordu. Avucumuzun içine kadar gelen dördüncü turun pis bir golle kaybedilme korkusu; bu geçmek bilmeyen dakikalar içinde, bir ömür törpüsüydü. Kâbus dolu anlara rağmen, nihayet maçın sonunu getirebildik. G.Saray dördüncü turda. Yaşasın Türkiye, yaşasın Cimbom...