Kaydet
|

Feridun Ağabey Merhaba; Sizi tekrar rahatsız ettiğim için çok özür diliyorum. Kira ödeyen bir emekli olarak âdeta ısrarla sınanıyorum...

Annem 90 yaşında. Ona memlekette bir komşu kadın ücretli olarak yardımcı oluyor. Kendi ev işlerini ve çocuklarının okul gidiş ve dönüşlerini de takip ederek, gün içerisinde annemle ilgileniyor. Annem uzun zamandır bana "emeklisin, yanıma gel burada kal" diyordu. Ben de “eşyaları satabilirsem, geleceğim” diyordum. Bunu kız kardeşime de belirttim. Bir kişi “yarın gelip eşyaların hepsine bakacağım” deyince, “artık zamanı geldi” diyerek ev sahibime de “kısa zaman içerisinde evi boşaltacağım” dedim. Annemi arayıp kız kardeşime de mesaj yazarak “belki hafta sonu yola çıkabilirim” dedim...

Eşyalar için gelen aile, çamaşır makinesini, yemek masasını, sandalyeleri, elektrikli süpürgeyi satın aldı. Biraz eskimiş olan çamaşırlık telini, çamaşır sepetini, mandal kovasını ve diğer birkaç şeyi hediye ettim...

Yakın bir şehirden bir kişi gelip buzdolabını satın aldı. Öğleden sonra tanıdıklarıma gidip vedalaştım. Otobüs firmasından memlekete hareket saatlerini öğrendim...

Ama, akşam büyük bir şok yaşadım! Kardeşim, eğer ben annemin yanında kalırsam yardımcı kadının çalışmak istemediğini söyledi. Onun prensibiydi saygı duymamız gerekiyordu. Tabii ki mecburiyetten ben de memlekete gitmekten vazgeçmek durumunda kaldım. Tekrar ev sahibini arayıp durumu bildirdim. Ev sahibim beni sevdiği için sorun yapmadı... Ama ben, eşyalarımı ikinci el ve biraz da düşük fiyattan verdiğim eşyaları şimdi tekrar almak zorundayım. Yani bir emekli olarak büyük bir şok yaşamış evde eşyasız kalakalmış oldum. Bu sözünü ettiğim eşyalar konusunda hayırseverlerin anlayışını ve yardımlarını bekliyorum. Selam ve saygılarımla.

Mustafa Keskin

“Daha önce defalarca ilettik, çözüm gelmedi”

Feridun Ağabey, 145 İETT otobüsü (İhlas Marmara Evleri-Küçükçekmece Marmaray) arası aktif bir hat. Çalışma saatlerine ve tarifelerine baktığınızda sorunsuzdur. İhlas Marmara Evlerinden kalkış ilk sefer 05.30’dur. Son sefer de 21.00 sularındadır. Sefer aralığı da 10 ila 20 dakika arasındadır. Cumartesi ve pazar daha seyrek.

Bir de Küçükçekmece Marmaray’dan kalkış yapan hat hafta içinde 06.40’ta seferine başlayıp en son seferini 22.30 civarı yapar. Ama bu sefer sayılarına ve saatlerine nedense uygulamada rastlamak pek mümkün olmuyor. Siz tarifeye baktığınızda 15-20 dakika denilen uygulamada gidin bekleyin durakta inanın abartmıyorum bazen 40 dakika hatta bir saate yakın beklediğimiz oluyor. Hatta beklediğinizde gelmeyen bir sefer sebebiyle moraliniz altüst, sinir katsayınız sefer sayısının üç katı ne yapacağını bilemez hâlde durağı terk etmek oluyor.

Sorduğunuzda şoföre “trafik” sebep gösteriliyor genelde. Cevap vermeyenler de oluyor hâliyle. Ama sonuçta bölge halkı olarak işe geç kalanlar okula geç kalanlar, hasta ve yaşlı olanlar soğuk ve yağışlı havalarda yolcu olanlar ne zaman geleceği belli olmayan şansa gelecek bir hatta otobüs beklemenin stresiyle evden çıkıyor. Daha önce değişik zamanlarda defalarca derdimizi ilettik ama çözüm gelmedi. Bu konuyu, bir de sizin aracılığınızda değerli İETT yetkililerine ulaştırıp kendilerinden bir çözüm bekliyoruz. Sefer sayısı mı artar, yoğun saatlerde ek sefer mi konulur bu onların bileceği iş. Ama biz 145’i kullanmak durumundaki yolcular olarak belediyemizden düzenli otobüs seferleri bekliyoruz. Saygılarımızla.

Bir semt sakini

Biz zamanı değil, zaman bizi öldürüyor

Öyle bir hâl yaşıyoruz, öyle karmaşık hisler taşıyoruz ki; bazen günlere hatta saatlere bile sığdıramadığımız, derin ruh hâlimizi anlatacak kelime bulamıyoruz...

Duyguların hepsini birden, bir anda yaşıyoruz. Kızıyor, seviniyor, ağlıyor, gülüyor, kıskanıyor, beğeniyor, bazen ölüp ölüp diriliyor ve bazen de hiçbir şey olmamış gibi rol yapıyoruz. Binbir duygu selinde kaybolduğumuzu bile, fark etmiyoruz.

Zamanın değiştiğini söylerken de değişenin insanoğlunun kendisi olduğunu kabul etmiyor değiliz aslında...

Sonsuzluğa nispeten, nehrin üstündeki hava kabarcığının görünüp kaybolması kadar geçen bir ömürde, güzel olan ne varsa en iyisini istiyor ve en rahat şekilde yaşamayı arzuluyoruz. İsteklerimize kavuşmak için, zamana bağlı planlar yapıyoruz. Üstelik tüm bunlar için çabalarken, zaman sermayemiz tükeniyor; yıpranıyoruz, değişiyoruz ve eskiyoruz…

Aslında onun hızına göre yaşamıyor, fütursuzca onu harcıyoruz. Durup dinleniyor, ona sormadan hayatımıza ara verebiliyoruz. Bazen de hiç aldırış etmeden ona rağmen adamsendeciliğe sığınıyoruz. Nasılsa öyle de böyle de geçecek diyerek, sanki nasıl geçtiğini umursamıyoruz. Sanki o bizden değil biz ondan çalıyoruz. Sanki bütün saatler ve günler bizim emrimize verilmiş de onu istediğimiz gibi kullanırız rahatlığını yaşıyoruz!.. Sanki eskitmeden, yıpratmadan kullanmayıp biriktirdiğimiz, yarınlar için sakladığımız vakitlerimiz var… Oysa hiç yok!.. Ve aslında ona teslim olarak yaşıyor, yaşlanıyoruz!..

Kayaları aşındırarak, kopardığı çakıl taşlarını geri vermeyen dalgalar misali, zaman da ömrümüzden aldığını geri vermiyor. Kendisinden çaldırmıyor. Bir an ne geri gidiyor ne de durup bekliyor. Geride bıraktıklarına acımıyor!..

Ender Kandeniz (Madenci)

Anlat Derdini Feridun Ağabey'de önceki yazılar...

Haber Asistanı

Son 30 günün haberleri
📰

Türkiye Gazetesi Haber Asistanına Hoş Geldiniz!

Son 30 güne ait haberleri, spor gelişmelerini veya yazar yazılarını sorgulayabilirsiniz.