''Vur pençe-i Ali''deki şemşir aşkına Gülbangi asmanı tutan pir aşkına. Ey leşker-i müfettihül-ebvab vur bugün Feth-i mübini zamin o tebşir aşkına. Vur deyr-i küfrün üstüne rekz-i hilal içün Gelmiş bu şehsüvar-ı cihangir aşkına. Düşsün çelengi Rum''un eğilsün ser-i Firenk Vur Türk''ü gönderen yed-i takdir aşkına. Son savletinle vur ki açılsın bu surlar Fecr-i hücum içindeki Tekbir aşkına.'' Yahya Kemal merhumun İstanbul''u fetheden Yeniçeri''ye ithafen yazmış olduğu bu şiiri, bugünkü nesillerimiz anlamaktan aciz! Fatih''e ve fetih ruhuna ne kadar uzağız? Ne acı! Yahya Kemal''i ve onun duygularını anlayamıyor ve hissedemiyorsak, Fatih ve fetih ruhu bize ıraktır. Onu sahiplenip, övünmeye hakkımız olmasa gerektir. İşte, gelen nesilleri, dipsiz kuyularda eriyişe, bitişe, tükenişe ve yok oluşa terk ederseniz ve yaşanıldığı zannedilen ehramı tersine çevirirseniz, olacağı buydu. Daha ne bekliyordunuz? İnanan insan için, gayelerin en büyüğü; Allah''ın ve O''nun Habibim dediği Sevgililer Sultanı''nın rızasına kavuşmaktır. Beşer idraki içinde, Muhammedi aşkla yanıp kavrulmaktır.
Ecdadımızda bu aşk vardı ve O Sultan''ın apaçık fetih müjdesine mazhar olmuşlardı. Ceddimizdeki Peygamber aşkına bakın ki, Muhammed ismini, O''na saygısızlık olur endişesiyle Mehmed''e dönüştürdü. Nitekim, o Kutlu Fetih de Sultan Mehmed''e nasip ve müyesser oldu. Nasıl olmasın ki; ''Her kuşesinde dehrin, Nam-ı baha medarın, Şayestedir denilse Alem senin mezarın. Oldukça sen cebinsay Hâlâ gelir zeminden Tekbir-i zar ü zarın.'' Büyük Türk şairinin ifadesiyle; ''Sen başını secdeye koydukça, aldığın tekbirler hâlâ toprağın içinde fışkırıyor!'' İşte; Fecr-i hücum içindeki Tekbir bu olsa gerektir ve; bu Tekbir aşkına vuku bulan vuruşlar, Kostantiniyye''nin surlarını ebediyen açmıştır. İmdi ve şimdi; üzerinde yaşamakta olduğumuz ve her vesile ile iftihar ettiğimiz, Peygamber müjdesine mazhar olan bu kutlu beldenin hakkını verebiliyor muyuz? Yani, o Kutlu Feth''e, onun Kutlu Başbuğ''una ve Kutlu Belde''ye ne kadar layıkız? Düşünün ve siz karar verin!
