Asıl kahramanlık

Adamlar çatıştıkça, çocuklar ölüyor. Kadınlar yasa gömülüyor. Soruyorum: Barış yapmak ne zaman kahramanlık sayılacak şu dünyada? Militarizm ne zaman ülkeyi sevme yöntemi olmaktan çıkacak şu dünyada? Bu milliyetçiliği sorguluyorum artık. Hep yazdık: Barış yapmak, savaşmaktan zordur, diye. Dostluk eli uzatan taviz veriyor diye görünür. İhanetmiş gibi telakki edilir. Çünkü, bu zihniyet verdiği insan zayiatı ile övünür. Oysa ki, barışı bir kibrit derhâl iptal eder.

İşte gördünüz: Filistin''de karınca adımlarıyla varılan barış eşikte iken bir anda fil adımlarıyla nefret alevlendi. Çatışmalar tırmandı. İyi mi oldu? "Önce insan" demezseniz, diyemezseniz, şu nefret, kan davası olup nice nesilleri yutacaktır. Zihniyet değişmeli. Militer toplum doksundan kurtulunmalı. Bilgi Çağı''nda Sanayi Ötesi Toplum''a geçilsin diyoruz. Ya demilitarizasyon? Yani, Militer Ötesi Toplum? Çocukları vuran İsrailli askerin çocuğu yok mu? Olmayacak mı? Bu nedenlerle Kongre''de Ermeni Tasarısı geçmesin diyoruz. İki millet arasında nefret tohumları atılacak? Uyuyan yılan uyandırılacak. Kongre''nin el kaldırmayla attığı bir adımı, nesiller temizleyemeyecek. İtiraf edelim, vatanperverlikten çok farklı, tarihteki örneklerinden farklı bir nasyonalizm tehlikeli bir şekilde filizleniyor. Mikromilliyetçilik, ayrılıkçı (etnik) terör derken halklar arası çatışmalar körükleniyor. Bunun önünü almak asıl kahramanlık olmalı. Kaynaştırma üzerinde çalışmak kahramanlık olmalı. Ama, anlatamayız ki kendimizi. İnsanları çatıştırmak, kucaklaştırmaktan daha kolay. Çünkü, halklar böyle istiyor mu dersiniz. Almayın, ucuz popülizmi artık. Olmadı S. Oral Gecekondulaşmayı teşvik ettiniz. Hazine arazilerini onlara satma şayiası duyulur, duyulmaz; eline kazmayı alan kondusunu bir gecede oturtacak. İktisadımız düzelsin diye, devleti kurtarayım diye hazine arazilerini satışa çıkarıp, devredeceksiniz gecekondulara. Bu da popülizm!. Keşke hepimiz gecekondu kursaydık! Haksızlıkları meşrulaştıran devletin kutsallığı mı kalır!..