"Benden selam söyle!"

Resulullah efendimizin vesile edilmesi ile ilgili, Osman bin Hanif hazretleri şu hadiseyi anlatır:

"Osman bin Affan halife iken, büyük sıkıntısı olan bir kimse, Halifenin karşısına çıkmaya utandığı için bana dert yanmıştı. Ben de, hemen abdest al! Mescid-i saadete git! Dua et, isteğini bildir, dedim.

Adamcağız, dua ettikten sonra, Halifenin bulunduğu yere gidip huzuruna çıkarılmış. Halife, bunu seccadesi üstünde oturtup, derdini dinlemiş ve kabul etmiş. Adamcağız, işinin birdenbire yapıldığını görünce, sevinerek bana geldi. "Allahü teala senden razı olsun! Halifeye sen söylemeseydin, sıkıntıdan kurtulamayacaktım" dedi. Benim Halife ile görüştüğümü zannetti. Hazret-i Ömer halife iken, kıtlık oldu. Eshab-ı kiramdan Bilal bin Hars, Resulullahın türbesine gidip; "Ya Resulallah! Ümmetin açlıktan ölmek üzeredir. Yağmur yağması için vesile olmanı dilerim" dedi. Resulullah efendimiz o gece rüyasında görünüp; "Halifeye git! Benden selam söyle! Yağmur duasına çıksın!" buyurdu. Hazret-i Ömer, yağmur duasına çıkınca, yağmur yağmaya başladı. Allahü teala, sevdiklerinin hatırı için, duaları kabul buyurmaktadır. Allahü teala, Muhammed aleyhisselamı çok sevdiğini bildirmiştir. Bunun için, bir kimse, "Allahümme inni es''elüke bi-cahi Nebiyyik-el-Mustafa" diyerek bir dua etse, duası reddolunmaz. Bununla beraber, ufak-tefek dünya işleri için, Resulullah''ı vesile etmek edebe uygun olmaz. Burhaneddin İbrahim Maliki buyurdu ki: "Çok aç olan fakir bir kimse, Hücre-i saadete gidip; "Ya Resulallah! Karnım açtır" dedi. Az sonra birisi gelip, fakiri evine götürdü, karnını doyurdu. Fakir yapdığı duanın kabul olduğunu söyleyince, "Kardeşim! Çoluk-çocuğundan ayrılıp uzak yollardan sıkıntılar çekerek Resulullah''ı ziyaret için geldin. Bir lokma ekmek için Resulullah''ın huzuruna çıkmak yakışır mı? O yüksek huzurda, Cennet''i ve sonsuz nimetleri istemeli idin! Burada istenilen şeyleri Allahü teala reddetmez" dedi. Resulullah''ı ziyaret etmek şerefine kavuşanlar, kıyamet gününde şefaat etmesi için dua etmelidir." İmam-ı Ebu Bekr-i Mükri, bir gün İmam-ı Taberani ve Ebu Şeyh ile Mescid-i saadette oturuyorlardı. Birkaç günden beri bir şey yemediklerinden çok acıkmışlardı. İmam-ı Ebu Bekr artık dayanamayarak; "Açım ya Resulallah!" dedikten sonra, bir köşeye çekildi. Seyyidlerden bir zat, iki hizmetçisi ile gelerek; "Kardeşlerim! Dedem Resulullah''tan yardım istemişsiniz. Sizi doyurmamı emir buyurdu" dedi. Yarın: "Bir şey isteyeni boş çevirmeyiz!"