(...dünyamsın!)
Sımsıkı sarılıydık birbirimize, ikimiz...
.....
Sımsıkı sarılmıştık birbirimize,,, ama;
Benim kollarımla!..
*
Sen, işte bunun için dünyaya benziyorsun; ve ben ise sıradan, herhangi
bir insana...
*
Sanıyordum ki;
Sen, benden de çok seviyorsun beni.
Sanıyordum ki;
Sen, benden de sıkı sarılmaktasın bana...
Sanıyordum ki; sen benim canımda olduğun gibi, ben de canındayım senin...
Ama, anladım ki; yanında olmak başkaaa, canında olmak başka!..
*
Sonunda... Sanmalarımın belki en renkli, belki en ılık, belki en yumuşak gününde, düşüveriyor kollarım...
Ve düşüyorum, boylu boyumca;
...toprağa!..
*
Sen mi?..
Kalıyorsun;
Yüzünde henüz dudağımın sıcaklığı, ve tutunmak isterken tırnağımın açtığı birkaç çizikle...
Kalıyorsun;
Bütün cazibenle!..
*
Bana mal olmanı isterken;
Mâloluyorsun, bana!..
*
Yıllarca sarılıydık birbirimize...
.....
Yıllarca sımsıkı sarılmıştık birbirimize, ama;
Benim kollarımla!..
.....
Anlamadığım gün, işte bugün;
Dünya mı sana benziyor daha çok, yoksa sen mi dünyaya?..
