Geniz yangını

(...üşüyenlere!)

Bana bir şeyler yollaman hoşuma gidiyor, biliyor musun?.. Bana, duygularını ulaştırman hoşuma gidiyor! İyi ki varsın!..

...demişti, ama sözünün yankısı devam etti:

.....

Biliyorum; gözündeyim...

Beni gördükçe, bana baktıkça, biliyorum ki; bakışlarından gönlüne akıyorum... Ve işte bunun için yakıyorum kağıtlarını;

Adımı her yazışında!...

*

Çünkü "ben" sızıyorum senden...

"Ben" süzülüyorum, "ben" taşıyorum, "ben" akıyorum erimiş cevher gibi...

Dayanamıyor buna kağıtlar; yanıyorlar!..

.....

Bilmiyor musun?..

*

Biliyorum, evet...

.....

Genzini gözyaşı yakan bir kurt gibiyim.

Başım yukarda; nefesimi değil, sesimi değil, ciğerimi dökmeye çalışıyorum sana!..

*

Ben bile kayıpken kendi karanlığımın içinde; bir sen varsın, bir de şavkın... İzindeyim!..

Önünden bulutlar geçiyor yıııl yıl.

Yıllarca karanlıkta kalıyorum...

*

Seni ilk gördüğüm gün gibi aslında ışığın, içimde. Ama bak, nasırlı göz kapaklarım; tutamıyor yaşımı...

Yaşlanıyorum; sensizce!..

.....

Ve sessizce soluyorum; pazen bir fistan gibi soluyorken zaman!

*

Şimdi yine, genzim yanıyor; gözyaşımdan...

İçi kaynayan bir kurt gibi, dağ başında tütüyorum; sana doğru!..

İçi kanıyor dağlarımın; ışığınla yıkandıkça... Ama yine kanımı ışığınla yıkıyorum!

*

İçimde gerili bir yay gibisin...

*

Sen, orda, karanlığımın tepesinde, parlak ama yapayalnız bir ay gibisin...

Sen, orda, karanlığın içinde, üşümelisin.

Üşümelisin, üşümelisin, hep, hep ama hep üşümelisin;

..bensiz kaldığın zaman!

.....

Çünkü ben, hep üşüyorum...